اثر استفاده از مواد نانوپلاستیکی و میکروپلاستیکی بر عملکرد بتن در برابر بارهای انفجاری

یکپارچگی بتن در برابر شوک ناگهانی و شدید انفجار است. بتن سنتی با وجود مزایای متعدد در برابر چنین تنش هایی عملکرد مناسبی ندارد و معمولا دچار ترک خوردگی، خردشدگی و از هم پاشیدگی می شود. در سال های اخیر تحقیقات گسترده ای پیرامون بهبود خواص مکانیکی بتن از طریق استفاده از فناوری های نوین مانند نانومواد و میکروپلاستیک ها صورت گرفته است. هدف این تحقیق بررسی اثر استفاده از مواد نانوپلاستیکی و میکروپلاستیکی بر عملکرد بتن در برابر بارهای انفجاری است؛ به ویژه تاثیر این افزودنی ها بر مقاومت فشاری، کششی، جذب انرژی، کاهش ترک خوردگی و افزایش پیوستگی اجزای بتن. در این مطالعه ابتدا خصوصیات فیزیکی و شیمیایی نانو و میکروپلاستیک های منتخب مورد بررسی قرار گرفت سپس نمونه های آزمایشگاهی بتن با درصدهای مختلف این مواد ساخته و آزمایش های استاندارد روی آنها انجام شد. یافته های تحقیق نشان داد که ترکیب درصد مناسبی از نانوپلاستیک ها و میکروپلاستیک ها با بتن موجب افزایش قابل توجهی در مقاومت فشاری و کششی نمونه ها گردیده و رفتار بتن در برابر انرژی انفجاری به طور محسوس بهبود یافته است. همچنین این مواد موجب کاهش نفوذپذیری بتن و افزایش مقاومت در برابر ترک های سطحی شدند. این یافته ها نشان می دهند که استفاده هدفمند از ضایعات پلیمری در مقیاس نانو و میکرو علاوه بر حفظ محیط زیست می تواند عملکرد بتن را در کاربردهای نظامی، صنعتی و زیربنایی بهبود بخشد. این مقاله گامی در راستای استفاده پایدار از فناوری نانو و بازیافت هوشمندانه مواد پلیمری برای ارتقای ایمنی و دوام سازه ها در شرایط بحرانی محسوب می شود.