تاثیر سختی دیوارهای پیرامونی بر تغییر شکلهای جانبی در ساختمانهای بلند دارای سیستم اوت ریگر

در این پژوهش، تاثیر سختی دیوارهای پیرامونی بر پاسخ لرزه ای ساختمانهای بلند مجهز به سیستم اوتریگر مورد ارزیابی قرار گرفته است. بدین منظور یک مدل عددی سه بعدی از ساختمان ۲۰ طبقه در نرم افزار ETABS توسعه داده شد. سیستم باربر جانبی سازه متشکل از هسته بتنی مرکزی و دو اوتریگر فولادی در طبقات دهم و پانزدهم است. دیوارهای پیرامونی با چهار سطح سختی مختلف صفر، یک، دو و سه برابر سختی پایه مدل سازی و اثر آنها بر تغییر مکان جانبی بام، برش پایه و توزیع لنگر خمشی در ستونهای محیطی بررسی گردید. نتایج تحلیلها نشان می دهد که افزایش سختی دیوارهای پیرامونی تا دو برابر مقدار پایه موجب کاهش ۱۲ تا ۱۸ درصدی تغییر مکان جانبی بام می شود؛ در حالی که افزایش بیشتر سختی تاثیر قابل توجهی بر بهبود پاسخ سازه ندارد. همچنین مشاهده شد که افزایش سختی دیوارها منجر به توزیع یکنواخت تر نیروها در قابهای پیرامونی و کاهش تمرکز لنگر در محل اتصال اوتریگر می گردد. در مجموع یافته های پژوهش حاکی از آن است که به کارگیری دیوارهای پیرامونی با سختی بهینه می تواند به طور موثری موجب بهبود پایداری جانبی و ارتقای عملکرد لرزه ای و اقتصادی سازه های بلند گردد.

کلیدواژه ها:

سازه ، بلند ، اوت ریگر ، دیوار پیرامونی ، تغییر مکان جانبی ، سختی موثر