ارزیابی عددی و مقایسه عملکرد اتصالات فولادی تیر به ستون دارای ورق انتهایی و اتصال با مقطع کاهش یافته در شرایط بار سیکلیک

در یک طراحی مناسب سازه ضمن تحمل آسیب های موضعی ایجاد شده می باید از پایداری و یکپارچگی کلی برخوردار باشد. این موضوع فلسفه طراحی لرزه ای سازه ها می باشد. در این روش سازه به گونه ای تحلیل و طراحی می شود که نقاط پیش بینی شده برای تحمل آسیب های موضعی تغییر شکل های خمیری را بدون کاهش قابل ملاحظه در مقاومت تحمل نمایند و قسمت اعظم انرژی لرزه ای وارد شده به سازه را جذب نمایند و دیگر اعضای سازه نیز در محدوده تقریبا الاستیک باقی بمانند. هدف از این پژوهش بررسی و مقایسه رفتار لرزه ای دو نوع اتصال فولادی تیر به ستون شامل اتصال دارای ورق انتهایی و اتصال مستقیم تیر با مقطع کاهش یافته (RBS) تحت بارگذاری سیکلیک است. پژوهش حاضر توصیفی تحلیلی بوده و از نظر هدف کاربردی می باشد. در پژوهش حاضر به بررسی مقایسه ای عملکرد اتصالات فولادی تیر به ستون دارای ورق انتهایی در مقایسه با اتصال مستقیم تیر با مقطع کاهش یافته تحت بار سیکلیک پرداخته می شود، لذا به منظور تحلیل دقیق رفتار این اتصالات از مدل سازی عددی مبتنی بر روش اجزای محدود در نرم افزار ABAQUS استفاده شده است. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که در اغلب پارامترهای مورد بررسی نظیر تنش کرنش و منحنی های هیسترزیس اتصال دارای ورق انتهایی عملکرد مقاوم تر و پایدارتری نسبت به اتصال با مقطع کاهش یافته دارد، هر چند که میزان جابه جایی در آن بیشتر است. در نهایت انتخاب نوع اتصال به عوامل متعددی از جمله اهمیت سازه، شرایط بارگذاری، سطح شکل پذیری مورد نیاز و ملاحظات اقتصادی بستگی دارد.

کلیدواژه ها:

اتصالات فولادی ، ورق انتهایی ، مقطع کاهش یافته ، بار سیکلیک ، رفتار لرزه ای