ارزیابی عملکرد سازه های بتنی بهسازی شده با میراگر جرمی تنظیم شده

میراگرهای جرمی تنظیم شده (TMDs) دستگاه های غیر فعال کنترل ارتعاش هستند که برای کاهش ارتعاشات نامطلوب در سازه ها به ویژه در برابر نیروهای دینامیکی مانند باد و زلزله طراحی شده اند. این میراگرها با افزودن یک جرم ثانویه متصل به سیستم اصلی از طریق المان هایی با سختی و میرایی، مشخص انرژی ارتعاشی را جذب و مستهلک می کنند. در حالی که استفاده از TMD در سازه های بلند مرتبه یا سازه هایی با فرکانس طبیعی مشخص بیشتر مورد مطالعه قرار گرفته، مطالعات محدودی در زمینه عملکرد آنها در ساختمان های کم ارتفاع و متوسط در برابر زلزله صورت گرفته است. در این پژوهش اثر بخشی میراگرهای جرمی تنظیم شده در کاهش پاسخ دینامیکی ساختمان های بتنی با ارتفاع متوسط و زیاد که بهسازی شده اند مورد بررسی قرار گرفته است. تحلیل ها به صورت عددی و با استفاده از مدلسازی سازه در نرم افزارهای تخصصی مهندسی زلزله انجام شد. در این تحلیل، معادلات حرکت به روش عددی حل و پاسخ های لرزه ای سازه شامل شتاب، طبقات تغییر مکان، کلی دریفت نسبی و برش طبقات محاسبه گردید. نتایج نشان داد که استفاده از TMD می تواند منجر به کاهش قابل توجهی در پاسخ های لرزه ای سازه شود؛ با این حال میزان این کاهش وابسته به پارامترهایی چون جرم، سختی میرایی و محل نصب میراگر است، بنابراین بهینه سازی این پارامترها نقش کلیدی در بهبود عملکرد TMD دارد. این یافته ها می توانند به عنوان راهنمایی برای طراحی سازه های مقاوم در برابر زلزله با استفاده از میراگرهای جرمی تنظیم شده مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

میراگر جرمی تنظیم شده (TMD) ، بهسازی لرزه ای سازه بتنی ، پاسخ دینامیکی ساختمان ، تحلیل عددی