بازآفرینی محله های فرسوده شهری مرور الگوهای جهانی در تقویت تعاملات اجتماعی و ایمنی سکونتی

محله های فرسوده شهری که اغلب با بافت های تاریخی یا حاشیه نشین های قدیمی تطابق دارند با چالش های چندگانه ای نظیر فرسودگی، کالبدی، ضعف تعاملات اجتماعی، ناامنی، کمبود خدمات و سرمایه گذاری زدایی مزمن مواجه هستند. در سه دهه ی اخیر، رویکرد بازآفرینی شهری جایگزین رویکردهای قبلی نوسازی، بهسازی، بازسازی شده است و بر ابعاد اجتماعی، اقتصادی و محیطی به طور همزمان تاکید دارد. این مقاله ی توصیفی و فراملی با مرور ادبیات معاصر (۲۰۲۰-۲۰۲۶) به بررسی الگوهای جهانی بازآفرینی محله های فرسوده با تاکید بر دو مولفه ی کلیدی تعاملات اجتماعی و ایمنی سکونتی می پردازد. مقاله با بهره گیری از ۱۶ منبع معتبر بین المللی پنج الگوی اصلی بازآفرینی را شناسایی و توصیف می کند که عبارتند از بازآفرینی اجتماع محور، بازآفرینی مبتنی بر فرهنگ، بازآفرینی سبز، بازآفرینی ترکیبی و بازآفرینی تدریجی و خرد. یافته ها نشان می دهد که موفق ترین پروژه های بازآفرینی آن هایی هستند که ساکنان را نه به عنوان گیرنده ی خدمات بلکه به عنوان تولیدکننده ی فضا مشارکت می دهند، همچنین افزایش ایمنی سکونتی در محله های بازآفرینی شده بدون امنیت سازی بیش از حد پلیسی شدن (فضا) و بدون جابجایی ساکنان کم درآمد امکان پذیر است. مقاله در پایان توصیه های سیاستی برای بازآفرینی عادلانه، پایدار و اجتماع محور در محله های فرسوده ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، محله های فرسوده ، تعاملات اجتماعی ، ایمنی سکونتی ، بازآفرینی اجتماع محور