بررسی تعامل مبلمان شهری و هنر خیابانی در سرزندگی فضاهای عمومی شهری؛ مطالعه موردی پیاده راه خیابان مدرس کرمانشاه

کیفیت فضایی در پیاده راه های شهری فراتر از مولفه های عملکردی وابسته به تعامل معنادار میان عناصر کالبدی و ادراکی است؛ موضوعی که در خیابان مدرس کرمانشاه به عنوان محور تاریخی تجاری شهر علی رغم ظرفیت های بالای اجتماعی به دلیل فقدان یکپارچگی میان مبلمان شهری و گرافیک محیطی مغفول مانده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش این تعامل در ارتقای سرزندگی و ارائه راهکارهای طراحی متناسب با زمینه بومی با ماهیت توصیفی تحلیلی و رویکرد کیفی انجام شده است. در این راستا گردآوری داده ها از طریق مشاهدات میدانی غیر مداخله گر و تکنیک نقشه برداری رفتاری در بازه های زمانی متفاوت صورت گرفت. یافته های حاصل از تحلیل الگوهای رفتاری نشان می دهد که توزیع خطی و عملکردگرای صرف مبلمان شهری بدون توجه به نقاط گرهی و رفتار توقف عابران منجر به شکل گیری فضاهای مرده و کاهش تعاملات اجتماعی شده و اغتشاش بصری ناشی از عدم هماهنگی متریال با جداره های تاریخی خوانایی محیط را مخدوش کرده است. بر این اساس ارتقای سرزندگی در این محور نیازمند گذار از رویکرد تزئینی به رویکرد تعاملی است که از طریق راهکارهایی اجرایی نظیر استقرار مبلمان های هیبریدی تلفیق تندیس و نشیمن، ایجاد جزایر مکث رویداد مدار در نقاط پرتردد و بهره گیری از هنر تعاملی نوری برای احیای حیات شبانه قابل دستیابی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

پیاده راه ، سرزندگی شهری ، مبلمان شهری ، نقشه برداری رفتاری ، خیابان مدرس کرمانشاه ، هنر تعاملی