کاوش ماندگاری در حافظه جمعی معماری سبک رازی در گنبد سرخ مراغه

این پژوهش به کاوش ماندگاری در حافظه جمعی معماری سبک رازی با تمرکز بر گنبد سرخ مراغه می پردازد. معماری سبک رازی با ویژگی های کالبدی، ساختاری و تزئینی خود بستر مناسبی برای شکل گیری، انتقال و تداوم حافظه جمعی در جامعه فراهم می آورد. گنبد سرخ مراغه به عنوان نمونه ای شاخص از این سبک، نمایشگر تعامل میان فضا، نماد و تجربه اجتماعی شهروندان در طول تاریخ است و نشان می دهد که معماری چگونه می تواند حافظه و هویت جمعی را تثبیت کند. این پژوهش بر پایه مطالعه موردی طراحی شده و با بررسی دقیق عناصر معماری شامل گنبد، ایوان، تزئینات و نسبت های فضایی نقش آنها را در تثبیت خاطره، بازتولید معنا و ایجاد هویت جمعی مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که ترکیب هندسه، نمادها، تزئینات و فعالیت های اجتماعی و آیینی مرتبط با مکان، به عنوان عوامل کلیدی ماندگاری در حافظه جمعی عمل می کنند. این مطالعه علاوه بر تعمیق درک نظری از رابطه میان معماری و حافظه جمعی، می تواند راهنمایی عملی برای حفاظت، مرمت و بهره برداری پایدار از میراث فرهنگی و تاریخی فراهم آورد و اهمیت بررسی معماری تاریخی را در شکل دهی به هویت فرهنگی و اجتماعی معاصر برجسته سازد. یافته ها همچنین بر نقش فعالانه معماری در تجربه زیسته شهروندان و تثبیت حافظه جمعی تاکید می کنند و امکان تعمیم برخی اصول سبک رازی به سایر بناهای تاریخی را نشان می دهند.

کلیدواژه ها:

ماندگاری ، حافظه جمعی ، شیوه رازی ، گنبد سرخ مراغه