امکان سنجی الگوپذیری از حیاط مرکزی خانه های سنتی برای ارتقای کیفیت زندگی ساکنان در معماری مسکونی معاصر اهواز

خانه سنتی ایرانی با تکیه بر الگوی حیاط مرکزی نمونه ای موفق از هماهنگی میان فضا، اقلیم، فرهنگ و نیازهای زیستی ساکنان بوده است. این الگوی فضایی در طول تاریخ نه تنها به بهبود تهویه طبیعی کمک کرده، بلکه با ایجاد حریم، تقویت تعاملات خانوادگی، افزایش آرامش روانی و ارتقای حس تعلق مکانی نقش مهمی در کیفیت زندگی ساکنان ایفا کرده است. در مقابل، معماری مسکونی معاصر اهواز به دلیل گسترش الگوهای مدرن و کاهش توجه به ویژگی های اقلیمی و فرهنگی بومی با چالش هایی همچون کاهش آسایش حرارتی، ضعف هویت فضایی، محدودیت تعاملات اجتماعی و افت کیفیت زیست پذیری مواجه شده است. این پژوهش با هدف امکان سنجی الگوپذیری از حیاط مرکزی خانه های سنتی ایران در معماری مسکونی معاصر اهواز و با تاکید بر ارتقای کیفیت زندگی ساکنان به بررسی سیر تحول حیاط مرکزی، شناسایی مولفه ها و شاخص های کیفی زندگی در مسکن معاصر اهواز و تحلیل قابلیت انطباق این الگو با نیازهای امروز می پردازد. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی-تحلیلی که با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای، بررسی نمونه های موردی انجام می شود، نتایج کلی نشان می دهد که بازخوانی و بازطراحی هوشمندانه حیاط مرکزی متناسب با شرایط اقلیمی اهواز و نیازهای سبک زندگی معاصر می تواند به بهبود آسایش محیطی، افزایش تعاملات اجتماعی، تقویت حس تعلق و ارتقای کیفیت زندگی ساکنان در معماری مسکونی معاصر منجر شود.

کلیدواژه ها:

حیاط مرکزی ، خانه های سنتی ، کیفیت زندگی ، معماری مسکونی ، معماری معاصر اهواز