طراحی معماری پایدار بر اساس حضور کیفی نور در مجتمع های مسکونی (مطالعه موردی: طراحی مجتمع مسکونی در گرگان)

حضور کیفی نور در معماری فراتر از تامین روشنایی فضا به عنوان راهبردی بنیادین در معماری پایدار و ارتقای سلامت ساکنان مطرح است. این مقاله با هدف طراحی مجتمع مسکونی در شهر گرگان، به تبیین نقش نور طبیعی به عنوان عنصری موثر در صرفه جویی انرژی، بهبود کیفیت فضایی و تامین آسایش روانی ساکنان می پردازد. روش تحقیق ترکیبی از مطالعات نظری، بررسی نمونه های موردی و تحلیل اقلیمی است. یافته ها نشان می دهد که طراحی همساز با اقلیم، استفاده از سیستم های سایه بان، بهره مندی از نورگیرهای سقفی و سطوح بازتابنده و رعایت سلسله مراتب نوری می تواند ضمن کاهش مصرف انرژی، نیازهای بینایی و غیربینایی ساکنان را تامین کرده و تجربه ای غنی از روشنایی طبیعی را فراهم آورد. این مقاله حضور کیفی نور را به عنوان محور پایداری در طراحی مسکن جمعی تبیین و راهکارهای عملی برای تحقق آن در اقلیم معتدل گرگان ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

حضور کیفی ، نور ، معماری پایدار ، نور روز ، انرژی ، طراحی اقلیمی ، گرگان ، مسکن