تبیین مولفه های موثر در ارتباط صنعت ساختمان با دانشگاه بر بر قابلیت اشتغال پذیری فارغ التحصیلان کارشناسی معماری در ایران نمونه موردی فارغ التحصیلان استان مازندران

ارتباط میان نظام آموزش عالی و بخش های حرفه ای صنعت ساختمان از جمله عوامل موثر در افزایش آمادگی شغلی فارغ التحصیلان رشته معماری محسوب می شود. با توجه به چالش های موجود در بازار کار و فاصله میان آموزش دانشگاهی و نیازهای حرفه ای بررسی نقش تعامل دانشگاه با صنعت در ارتقای قابلیت اشتغال پذیری فارغ التحصیلان اهمیت ویژه ای دارد. پژوهش حاضر با هدف تبیین مولفه های موثر در ارتباط صنعت ساختمان با دانشگاه بر قابلیت اشتغال پذیری فارغ التحصیلان معماری انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت در زمره تحقیقات توصیفی - تحلیلی قرار می گیرد. داده های پژوهش از طریق مطالعات کتابخانه ای و پیمایش میدانی گردآوری شده است. ابزار اصلی جمع آوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته شامل ۳۰ گویه در مقیاس پنج درجه ای لیکرت بوده است. جامعه آماری پژوهش شامل فارغ التحصیلان رشته معماری در دانشگاه های مختلف استان مازندران در پنج سال گذشته بوده است که از میان آنها ۱۵۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی، ضریب آلفای کرونباخ، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که ارتباط دانشگاه با صنعت ساختمان تاثیر مثبت و معناداری بر قابلیت اشتغال پذیری فارغ التحصیلان معماری دارد. همچنین متغیرهای علاقه به حرفه معماری و کیفیت اساتید نیز در افزایش آمادگی شغلی فارغ التحصیلان نقش موثری ایفا می کنند. در مقابل متغیرهای جمعیت شناختی مانند جنسیت و دانشگاه محل تحصیل تاثیر معناداری بر اشتغال پذیری نشان ندادند. یافته های پژوهش بیانگر آن است که تقویت تعامل میان دانشگاه و صنعت ساختمان از طریق توسعه کارآموزی های تخصصی، پروژه های مشترک با صنعت، بازدیدهای میدانی و کارگاه های عملی می تواند نقش مهمی در ارتقای مهارت های حرفه ای و افزایش فرصت های اشتغال فارغ التحصیلان معماری ایفا کند.

کلیدواژه ها:

ارتباط دانشگاه و صنعت ، اشتغال پذیری فارغ التحصیلان ، معماری ، صنعت ساختمان ، آموزش معماری