محیطهای یادگیری در تلاقی جهانی گرایی و محلی گرایی: از نظریه تا عمل

مسئله اصلی این پژوهش تبیین چگونگی نقش آفرینی معماری محیط های یادگیری به ویژه مدرسه در ایجاد توازن میان الزامات نظام های آموزشی جهانی و زمینه های فرهنگی، اجتماعی و مکانی محلی است. هدف پژوهش حاضر، تبیین جایگاه معماری به عنوان یک واسط فعال در فرآیند جهانی محلی شدن آموزش و شناسایی اصول طراحی محیط های یادگیری است که بتوانند به طور همزمان پاسخگوی رویکردهای نوین آموزشی و تقویت کننده هویت مکانی و تعلق فرهنگی باشند. روش تحقیق مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات نظری و پژوهش های پیشین در حوزه آموزش، فرهنگ و معماری آموزشی همراه با تحلیل نمونه های موردی منتخب است. یافته های پژوهش نشان می دهد که محیط های یادگیری معاصر باید به عنوان اکوسیستم هایی چندلایه و انعطاف پذیر تعریف شوند که از طریق تلفیق طراحی فضایی نوآورانه، فناوری های آموزشی و بازنمایی ویژگی های فرهنگی و منطقه ای امکان ادغام دانش جهانی و بومی را فراهم می سازند. در نهایت نتایج پژوهش بر ضرورت بازطراحی معماری مدارس به گونه ای تاکید دارد که ضمن پاسخگویی به نیازهای آموزشی عصر جهانی شدن زمینه ساز تجربه ای معنادار از تعلق به مکان و تداوم هویت فرهنگی محلی باشد.

کلیدواژه ها:

جهانی شدن ، فرهنگ ، جهانی گرایی ، محلی گرایی ، محیط های یادگیری ، معماری منطقه ای