تاثیر تجربه گرایی بر آثار معماران معاصر در ایران و ژاپن

تجربه گرایی به عنوان یک رویکرد فلسفی، نقش مهمی در آثار معماری از فرآیند طراحی توسط معمار گرفته تا دریافت حس تجربه گرایانه کاربر، ایفا می کند و در کشورهای ایران و ژاپن جلوه های متفاوتی یافته است. معماران ایرانی با بهره گیری از سنت های بومی، مصالح طبیعی و توجه به شرایط اجتماعی و اقلیمی فضاهایی معناگرا خلق کرده اند که پیوند عمیقی با فرهنگ و تاریخ ایران دارد؛ در حالی که معماران ژاپنی با پیوند فلسفه ذن و زیبایی شناسی وابی سابی بر ایجاد فضاهایی حسی مینیمالیستی و تامل برانگیز تمرکز دارند. این پژوهش با رویکرد کیفی و تحلیلی-مقایسه ای به دنبال پاسخ به این پرسش است که چگونه تجربه گرایی بر آثار معماران معاصر ایران و ژاپن تاثیر گذاشته است. داده های تحقیق از طریق مرور متون علمی، منابع نظری فلسفی و معماری و همچنین مصاحبه های ویدئویی معماران گردآوری شد. تحلیل داده ها با بهره گیری از روش گرند تئوری و نرم افزار NVivo انجام گرفت. یافته ها نشان می دهد که اگرچه تجربه گرایی در ایران بر سنت و اقلیم و در ژاپن بر معنویت و زیبایی شناسی متمرکز است اما در هر دو کشور بستری مشترک برای تلفیق سنت و مدرنیته و خلق فضاهای انسان محور فراهم کرده است.

کلیدواژه ها:

تجربه گرایی ، آثار معماری ، معماران معاصر