تبیین رابطه زبان الگو انعطاف پذیری فضایی و خلاقیت کودکان در فضاهای آموزشی مدارس ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف تبیین پیوند میان زبان الگوی فضاهای آموزشی، انعطاف پذیری فضایی و خلاقیت کودکان در مدارس ابتدایی انجام شده است. در این مطالعه زبان الگو به عنوان متغیر مستقل، انعطاف پذیری فضایی به عنوان متغیر میانجی و خلاقیت کودکان به عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شد. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها با بهره گیری از پرسشنامه استاندارد گردآوری و با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون بررسی شدند. یافته ها نشان داد که مولفه های زبان الگوی فضاهای آموزشی از جمله مقیاس، انسانی، پیوستگی فضایی، تنوع محیطی، خوانایی و تعامل پذیری در شکل دهی به انعطاف پذیری فضایی نقش موثری دارند. همچنین انعطاف پذیری فضایی با مولفه هایی نظیر چند عملکردی، بودن، قابلیت تغییر چیدمان، انطباق پذیری و تنوع عملکردی، زمینه ساز ارتقای خلاقیت کودکان از طریق تقویت تفکر واگرا، سیالی ذهنی، ابتکار، تخیل و توانایی حل مسئله می شود. نتایج پژوهش نشان می دهد که بازخوانی زبان الگوی فضاهای آموزشی در صورت همراهی با رویکرد انعطاف پذیری فضایی می تواند به خلق محیط هایی منجر شود که علاوه بر پاسخگویی به نیازهای عملکردی مدارس ابتدایی، بستری مناسب برای پرورش خلاقیت کودکان فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

زبان الگو ، انعطاف پذیری فضایی ، خلاقیت کودکان ، فضاهای آموزشی ، مدارس ابتدایی