نقش ادراک محیط کالبدی فضاهای آموزشی در کاهش هیجان کودکان اتیستیک

اختلال طیف اتیسم به عنوان یکی از چالش های جدی در حوزه رشد و یادگیری نیازمند توجه ویژه به محیط های آموزشی است که بتواند با ویژگی های حسی و رفتاری این گروه سازگار باشد. پژوهش ها نشان می دهد که عوامل کالبدی و ادراکی فضا می توانند به طور مستقیم بر سطح هیجان، اضطراب و کیفیت یادگیری کودکان اتیستیک اثر گذار باشند. در بسیاری از مدارس و مراکز آموزشی، عدم رعایت استانداردهای طراحی متناسب با نیازهای حسی این کودکان منجر به افزایش فشار روانی و کاهش کارایی آموزشی می شود. با توجه به این ضرورت، پژوهش حاضر به بررسی نقش ادراک محیط کالبدی فضاهای آموزشی در کاهش هیجان و اضطراب کودکان اتیستیک پرداخته است. روش مطالعه بر پایه مرور ادبیات نظری و تحلیل کیفی نمونه موردی باغ اوتیسم «اصفهان» انجام شد. یافته ها نشان می دهد که سازمان دهی منظم فضا، تفکیک عملکردی، روشنایی، استفاده از مصالح طبیعی، کنترل محرک های حسی اضافی و ایجاد ارتباط موثر با طبیعت می تواند به کاهش هیجانات منفی و ارتقاء فرآیند یادگیری و تعامل اجتماعی این کودکان کمک کند. همچنین انعطاف پذیری فضایی و طراحی مدولار از مهم ترین عوامل در انطباق محیط با نیازهای فردی شناسایی شد. این نتایج می تواند راهنمایی برای طراحی فضاهای آموزشی کارآمدتر و ارتقاء کیفیت زندگی کودکان اتیستیک فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

فضاهای آموزشی ، کودکان اتیستیک ، ادراک محیط کالبدی ، کاهش هیجان