طراحی فضاهای شهری با رویکرد هنری و معمارانه بر افزایش تعامل اجتماعی

امروزه با گسترش زندگی شهری و کاهش ارتباطات اجتماعی چهره به چهره بازنگری در نحوه طراحی فضاهای عمومی شهری اهمیت فزاینده ای یافته است. این پژوهش با هدف بررسی نقش رویکردهای هنری و معمارانه در ارتقای تعاملات اجتماعی به تحلیل مولفه های طراحی شهری پرداخته است که می توانند زمینه ساز شکل گیری فضاهای اجتماعی پویا و مشارکتی شوند. از طریق مطالعات اسنادی، تحلیل نمونه های موردی میدان ولی عصر تهران و پارک گوئل بارسلونا و بررسی پیشینه نظری مشخص شد که ترکیب اصول زیبایی شناختی با طراحی عملکردگرا و انسان محور نه تنها به جذابیت فضایی کمک می کند بلکه می تواند حس تعلق، امنیت روانی و انگیزه مشارکت را در شهروندان افزایش دهد. در این راستا توجه به عناصر هنری در فضاهای شهری مانند مجسمه ها، دیوارنگاره ها، نورپردازی و مبلمان، خلاقانه در کنار طراحی معماری سازگار با نیازهای اجتماعی نقش موثری در ارتقاء کیفیت تعاملات شهری دارد. یافته ها حکایت از آن دارد که طراحی فضایی منسجم و معنادار می تواند بستری مناسب برای بازآفرینی روابط اجتماعی در محیط شهری فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری ، تعامل اجتماعی ، رویکرد هنری ، معماری شهری ، فضاهای عمومی ، زیبایی شناسی ، تعلق به مکان