نقش تکیه دولت به عنوان فضای جمعی در تبیین مولفه های تعاملات اجتماعی در راستای ارتقای مراکز گردهمایی معاصر

پژوهش حاضر با تمرکز بر تکیه دولت به عنوان نمونه ای شاخص از فضاهای جمعی شهری ایران به واکاوی نقش این مجموعه در ارتقای کیفیت تعاملات اجتماعی و تقویت مراکز گردهمایی می پردازد. با رشد شتابان شهرنشینی، تغییرات گسترده در سبک زندگی و کاهش چشمگیر فضاهای مناسب، گردهمایی شهرهای معاصر ایران با چالش افت تعاملات اجتماعی، تضعیف هویت جمعی و کاهش حس تعلق مواجه شده اند. این روند موجب کاهش تعاملات اجتماعی، افزایش انزوا و بحران هویت شهری گشته است. مسئله اصلی پژوهش شناسایی ویژگی ها و مولفه های کالبدی، عملکردی و اجتماعی موثر بر موفقیت تکیه دولت به عنوان الگویی برای ارتقای فضاهای جمعی معاصر است. هدف اصلی این پژوهش، استخراج و معرفی پارامترهای کالبدی و معماری و عملکردی تکیه دولت است که موجب پایداری اجتماعی و تقویت پیوندهای فرهنگی در بستر شهری شده اند؛ همچنین ارائه الگویی بومی برای بازآفرینی مراکز گردهمایی و تعاملات اجتماعی معاصر مبتنی بر آموزه های تجربی فضاهای جمعی گذشته است. پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و تحلیل تطبیقی تاریخی داده ها و منابع کتابخانه ای را گردآوری و ویژگی های کالبدی، عملیاتی و اجتماعی تکیه دولت را ارزیابی نموده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مولفه هایی همانند دسترسی و دعوت کنندگی، انعطاف پذیری عملکردی و ... نقش اساسی در بهبود کیفیت فضاهای جمعی و ارتقای سطح تعاملات اجتماعی ایفا می کنند. نتیجه پژوهش تاکید می کند که الگوبرداری از تجربه تاریخی تکیه دولت و ارتقای مولفه های موفق، آن راهبردی موثر برای احیای سرمایه اجتماعی، افزایش مشارکت شهروندی و پایداری فرهنگی در شکل گیری فضاهای جمعی و مراکز گردهمایی معاصر ایران خواهد بود.

کلیدواژه ها:

تعاملات اجتماعی ، فضاهای جمعی ، معماری مراکز گردهمایی ، هنر ، تکیه دولت