تاثیرات بام سبز بروی مشکلات مردم در رابطه با فضای باز

بام سبز یکی از رویکردهای نو معماری و شهرسازی و برخاسته از مفاهیم توسعه پایدار است که از آن می توان به منظور افزایش سرانه فضای سبز، ارتقای کیفیت محیط زیست و توسعه پایدار شهری بهره برد. استفاده کاربردی از بام ها می تواند به عنوان امکان بهره برداری بهینه از زمین های شهری قلمداد شود. بام های سبز با عناوینی چون باغبانی در پشت بام یا فناوری کاشت گیاه در پشت بام، بام های زنده یا زیست بام یا بام باغ شناخته می شوند. بام سبز در واقع اکوسیستمی زنده بوده که توانایی زیست مطلوبی را برای محیط شهری فراهم کرده و آن را بهره ورتر و پایدارتر می سازد. به عبارتی دیگر، بام های سبز شهری با بهبود کیفیت هوا، کاهش حجم فاضلاب سطحی، کاهش آثار جزایر حرارتی شهری، برقراری تعادل حرارتی در محیط داخلی و خارجی بنا، خلق زیستگاه طبیعی، تنوع زیستی و افزایش طول عمر بهره برداری از عایق بام گام مثبتی در جهت بهبود کیفیت محیط شهری است. در سکونتگاه های شهری به وفور سطوح پوشانده شده با بتن یا آسفالت دیده می شود که امکان نفوذ آب را به خاک نمی دهند. سطوح سیاه بام ها و سنگ فرش ها انرژی حاصل از نور خورشید را جذب، انباشت و در شب منعکس می کنند. در این راستا بام های سبز می توانند آثار منفی ساختمان ها در اکوسیستم محلی و در پی آن مصرف انرژی در بناها را کاهش داده و در تغییرات جریان انرژی ساختمان ها نقشی معین داشته باشند. به عبارتی دیگر، بام های سبز با کاهش آثار توسعه متراکم تجاری و مسکونی به احیای پوشش گیاهی جایگزین یاری می رسانند.

کلیدواژه ها:

بام سبز ، محیط زیست ، زیست بام ، محیط شهری