بررسی فضاهای بینابینی در مسکن معاصر بر تعاملات اجتماعی شهروندان

فضای عمومی در شهر از دیرباز بستری برای تجلی ارزش های فرهنگی و روابط اجتماعی بوده است، نظام فرهنگی و اجتماعی با یکدیگر پیوند دوسویه دیرینه ای دارند به این معنا که برقراری و تداوم و روابط اجتماعی باعث تقویت هنجارها و ارزش ها می شود و از سوی دیگر فرهنگ شرایط و نحوه شکل گیری روابط اجتماعی را نیز تعیین می نماید. برای ایجاد یک رابطه پیوند دهنده میان مردم باید به نوعی از فعالیت ها که موجب اشتراکاتی میان آنان می شوند توجه نمود. چنین فعالیت هایی ریشه در هنر به معنای عمومی دارند؛ که در ارتباط تنگاتنگ با فرهنگ است لذا هر سه این کاربری ها، فرهنگی، اجتماعی (اقامتی) نقش برجسته ای در تعاملات اجتماعی خواهند داشت. در این پژوهش با بهره گیری از روش تحقیق پیمایشی، ابعاد تاثیرگذار بر ارتقای تعاملات اجتماعی شناسایی شده و سپس فضاهای بینابینی به عنوان پاتوقی برای کاربران بررسی می گردد. بر این اساس پژوهش حاضر با بهره گیری از روش توصیفی- تحلیلی در مرحله نظری و روش پیمایشی در مرحله تحلیلی و با ابزار گردآوری داده مشتمل بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی به بررسی مفهوم تعاملات اجتماعی در معماری مسکن معاصر پرداخته است. نتایج به دست آمده نشان می دهد که عوامل پویایی و سرزندگی، آسایش و آرامش، عدالت اجتماعی، هویت و غنای فرهنگی، امنیت اجتماعی، تنوع و گوناگونی، تعلق اجتماعی به مکان و مشارکت پذیری اجتماعی با تعاملات اجتماعی دارای رابطه مستقیم و بر روی افزایش آن از دیدگاه کاربران تاثیر بسزایی دارند که در میان این عوامل پویایی و سرزندگی و آسایش و آرامش به ترتیب بیشترین تاثیر را بر روی افزایش تعاملات اجتماعی در مسکن از دیدگاه کاربران دارا می باشند.

کلیدواژه ها:

فضاهای بینابینی ، مسکن ، معاصر ، تعاملات اجتماعی