های معماری (مطالعه موردی؛ ساختمان The edge آمستردام)

معماری معاصر در مواجهه با چالش های فزاینده ای چون بحران های زیست محیطی، مصرف بالای انرژی و نیاز به ارتقای کیفیت زندگی انسان ها، ناگزیر به بازاندیشی در رویکردهای طراحی شده است. در این میان دو جریان نسبتا نوین؛ معماری بایوفیلیک و سیستم های هوشمند ساختمانی به عنوان پاسخ هایی مکمل به دنبال ایجاد فضایی پایدار، انعطاف پذیر و انسان محور هستند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل امکان پذیری و تاثیر ترکیب این دو رویکرد بر پایداری سازه های معماری به شیوه ای توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کیفی انجام شده است. ابتدا مبانی نظری و مفاهیم بنیادین در حوزه بررسی و سپس با تحلیل تطبیقی چندین نمونه موردی از پروژه های معاصر داخلی و بین المللی اثرات این ترکیب بر شاخص های کالبدی، انرژی، ادراکی و زیباشناسی ارزیابی شده است. نتایج حاکی از آن است که بهره گیری از عناصر طبیعی همچون نور، گیاه، آب و فرم های ارگانیک در کنار فناوری های هوشمند نظیر حسگرها، سامانه های کنترل خودکار، تهویه هوشمند و نور تطبیقی نه تنها موجب کاهش مصرف انرژی و افزایش بهره وری حرارتی فضاها شده است بلکه در تقویت احساس تعلق، سلامت روانی و رضایت کاربران نیز نقش بسزایی ایفا کرده است. نمونه هایی نظیر ساختمان The edge آمستردام، پروژه های سبز عمودی و بام های سبز در اقلیم سرد و خشک تبریز و آمفی تئاتر روباز کارلوس، موسلی موید اثر بخشی این رویکرد ترکیبی هستند. در پایان مدلی مفهومی برای طراحی معماری آینده پیشنهاد شده که بر پایه ادغام آگاهانه طبیعت و فناوری زمینه ساز خلق فضاهایی پایدار، انسانی و پاسخگو به تغییرات اقلیمی خواهد بود.

کلیدواژه ها:

معماری بایوفیلیک ، سیستم های هوشمند ، پایداری ، طراحی سبز ، محیط زیست ، ساختمان های هوشمند