کاربرد سامانه های هوشمند و فناوری های اطلاعات مکانی در ارتقای تصمیم گیری شهری در پروژه های عمرانی شهرداری ها

وزارت علوم، حیات و فناوری در دهه های اخیر با رشد سریع شهرنشینی و پیچیده تر شدن پروژه های عمرانی در بافت های شهری نیاز به بهره گیری از فناوری های نوین در تصمیم گیری های مدیریتی شهرداری ها بیش از پیش احساس می شود. این پژوهش با هدف بررسی نقش سامانه های هوشمند و فناوری های اطلاعات مکانی (GIS) در ارتقای کیفیت تصمیم گیری شهری در پروژه های عمرانی شهرداری ها انجام شده است. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و از نوع کاربردی بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق پرسشنامه محقق ساخته بین ۱۰۰ نفر از کارشناسان، مدیران و مهندسان عمرانی شهرداری ها در سطح کشور گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی، آزمون t تک نمونه ای، آزمون فریدمن، رگرسیون چندگانه و مدل سازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که هر دو متغیر سامانه های هوشمند و فناوری GIS تاثیر مثبت و معناداری بر ارتقای تصمیم گیری شهری دارند (۰.۰۱ < Sig) و مدل نهایی تحقیق توانست ۶۴ درصد از واریانس متغیر وابسته را تبیین کند. همچنین در رتبه بندی شاخص ها تصمیم گیری شهری از نظر اهمیت بالاترین رتبه را کسب کرد. این یافته ها نشان می دهند که فناوری های نوین ابزاری کلیدی در افزایش دقت، سرعت، شفافیت و کارایی تصمیمات عمرانی هستند. در پایان پیشنهاد می شود شهرداری ها با ایجاد مراکز تحلیل داده های مکانی و توسعه آموزش های فناورانه، استفاده نظام مند از این ابزارها را در فرآیند تصمیم سازی خود نهادینه کنند.

کلیدواژه ها:

سامانه های هوشمند ، فناوری اطلاعات مکانی ، تصمیم گیری شهری ، پروژه های عمرانی شهرداری ، GIS ، مدیریت شهری