کاربرد فناوری GIS و داده های مکانی در مدیریت پروژه های ایمنی شهری شیراز

فناوری سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) به عنوان یکی از ابزارهای نوین مدیریت شهری نقش موثری در ارتقای ایمنی و کاهش خطرپذیری شهرها ایفا کرده است. در این پژوهش که به صورت مطالعه موردی در شهر شیراز انجام شد، تلاش گردید تا کاربرد داده های مکانی در بهبود فرآیند برنامه ریزی و مدیریت پروژه های ایمنی شهری مورد بررسی قرار گیرد. هدف اصلی این تحقیق تحلیل نحوه به کارگیری فناوری GIS در شناسایی نقاط بحرانی، ارزیابی میزان دسترسی به خدمات ایمنی و بهینه سازی مکانیابی تجهیزات و زیرساخت های امدادی بود. روش گردآوری داده ها مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، بررسی اسناد و نقشه های شهری و تحلیل داده های مکانی مرتبط با حوادث شهری و پروژه های ایمنی در مناطق مختلف شیراز بوده است. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که استفاده از GIS در مدیریت پروژه های ایمنی موجب افزایش دقت تصمیم گیری، کاهش هزینه های اجرایی و تسریع در واکنش به شرایط اضطراری می شود. همچنین نقشه های حاصل از تحلیل های مکانی توانستند نواحی دارای ریسک بالا را شناسایی کرده و اولویت بندی پروژه های ایمنی را تسهیل نمایند. یافته های پژوهش نشان دادند که تلفیق داده های مکانی با اطلاعات مدیریتی در چارچوب سیستم های GIS می تواند رویکردی نوین برای مدیریت هوشمند ایمنی شهری فراهم آورد. در نهایت پیشنهاد می شود شهرداری شیراز با توسعه زیرساخت های داده ای و تقویت توان کارشناسان در استفاده از فناوری های مکانی گامی موثر در جهت افزایش تاب آوری شهری در برابر حوادث طبیعی و انسانی بردارد.

کلیدواژه ها:

فناوری GIS ، داده های مکانی ، مدیریت ایمنی ، شهری ، تاب آوری شهری ، شیراز