سازمان قدرت پست مدرن در اندیشه چریکی میشل فوکو

قدرت یکی از مفاهیم اصلی علم ژئوپلیتیک، فلسفه، سیاست و جامعه شناسی است، یکی از پرسش های کلیدی و دغدغه فیلسوفان در جهان: مفهوم قدرت، ماهیت قدرت و چیستی آن است؛ در تعاریف سنتی از قدرت، این مفهوم بیشتر با زور، سیاست، اقتدار، هژمون، ژئوپلیتیک و غیره مانوس است و مولفه های آن نیز عوامل جغرافیایی، ژئوپلیتیکی، ژئواستراتژیکی، نظامی، اقتصادی، تاریخی، دیپلماسی، علمی، فناوری، ورزشی، رسانه ای و غیره می باشد، لکن در تعاریف و اندیشه پست مدرن، بخصوص میشل فوکو بعنوان فیلسوف قدرت پست مدرن و دارای اندیشه ویرانگر و چریکی، صورت بندی قدرت، ساختارشکنانه و نوین، فراتر از اندیشه های ماقبل می باشد، فوکو با عرضه دو روش دیرینه شناسی دانش و تبارشناسی قدرت، به تبیین این مسئله پرداخته و صورت بندی معرفتی عصر مدرن را در مقایسه با گذشته مشخص نموده است، ریشه تبارشناسی فوکو بر اساس برداشت ویژه ای از مفاهیم قدرت، دانش، حقیقت و ارتباط این مفاهیم با یکدیگر قرار دارد. فوکو در تحلیل تبارشناسانه خود در آثاری از قبیل: مراقبت و تنبیه، زیست قدرت، زیست سیاست، تاریخ جنسیت، جنون و غیره، به این مسئله پرداخته که چگونه انسان ها به واسطه قرار گرفتن در شبکه ای از روابط قدرت و دانش، به سوژه و ابژه دانش و قدرت تبدیل می شوند. در اندیشه فوکو مسئله قدرت در همه جا جاری است، در نسبت ها در روابط و تعاملات زبانی و کلامی میان افراد، طبقات و گروه های اجتماعی که به روش ها و منش های گوناگون ابراز می شود؛ بنابراین مسئله ما در این پژوهش رویکرد پست مدرن به مقوله قدرت و مرزبندی آن با رویکرد سنتی و مدرن، مولفه های قدرت پست مدرن، با تاکید بر اندیشه میشل فوکو می باشد.

کلیدواژه ها:

قدرت ، ژئوپلیتیک ، پست مدرن ، اندیشه ، میشل فوکو