تامین خلوت مطلوب از طریق قلمروهای مکانی

خلوت یک حق در مورد حفاظت از زندگی خصوصی و فرآیندی برای تعیین مرز میان افراد به منظور تنظیم تعاملات اجتماعی است که کارکرد آن تخلیه عاطفی، تامین استقلال و هویت فردی، تسهیل خودسنجی و محافظت از روابط اجتماعی است. سازوکارهایی که افراد و گروه ها در هر زمینه و زمانه ای برای به دست آوردن خلوت مطلوب به کار می گیرند بسیار پیچیده بوده و نیازمند پژوهش های میان رشته ای است. پژوهش ها نشان می دهد که افراد با استفاده از رفتار کلامی و فراکلامی و رفتارهای مرتبط با محیط مرز میان خود و دیگران را تعیین و بر تعاملات خود با دیگران نظارت می کنند. رفتارهای مرتبط با محیط به معنی اعمال کنترل بر دسترسی افراد به فضاها و محدوده های فیزیکی است که ساختاری چندلایه از قلمروهای مکانی را از خصوصی تا عمومی ایجاد می کند. تمایز میان عرصه های خصوصی و عمومی اصل اساسی سازماندهی جوامع بشری و تضمین کننده دوام آنهاست. از این دیدگاه محیط ساخته شده نیز در اصل اقدامی برای تعیین مرزهای خصوصی و عمومی است. مرور مقاله حاضر نشان داد که قلمروگرایی شامل یک محدوده فیزیکی مشخص، مالکیت دائمی یا موقت، انحصار در بهره برداری، نشانه گذاری، شخصی سازی، کنترل و دفاع است که در مقیاس های مختلف قلمروهای پیوسته، مرکزی، حامی و پیرامونی نمود پیدا می کند. توجه طراحان به این مفاهیم این امکان را فراهم می کند که به کاربران قلمروهایی ارائه کنند که به آنها اجازه دهد تا حد امکان بر موضوعات شخصی و گروهی خود کنترل داشته و از احساس استقلال، هویت و امنیت بیشتری بهره مند شوند.

کلیدواژه ها:

خلوت ، قلمرو ، قلمروپایی ، محیط ساخته شده