بازآفرینی گورستانهای تاریخی؛ راهبردهای تبدیل به فضاهای فرهنگی بازدید کننده

این مقاله به برنامه ریزی راهبردی برای تبدیل گورستان تاریخی به فضای فرهنگی بازدیدکننده می پردازد و نشان می دهد چنین تبدیلی، پروژه ای چند حوزه ای است که در تلاقی مدیریت، میراث، نظام برنامه ریزی قانونی، حقوق معنوی و روابط اجتماعی حساس شکل می گیرد. یافته ها نشان می دهد قید مسلط ممنوعیت ساخت و ساز سکولار جدید بر زمین های دفن غیر فعال است که منطق توسعه را وارونه می کند؛ به گونه ای که به جای اتکا به ساخت زیرساخت های جدید، راهبرد باید بر بازکاربری سازه های موجود، کنترل دسترسی و درآمدهای مبتنی بر روایت گری و خدمات استوار شود. در سطح حفاظت، مقاله بر ضرورت استقرار برنامه مدیریت حفاظت به عنوان سند تصمیم ساز تاکید می کند که با تکیه بر پایش وضعیت بناها و یادمان ها، ارزیابی اکولوژیک و مطالعات باستان شناختی حدود مداخله، اولویت های مرمتی و ظرفیت قابل تحمل بازدید را تعیین می نماید. در سطح بهره برداری الگوهای موفق نشان می دهند دسترسی، بلیت، دار تورهای هدایت شده در بخش های حساس و تنوع بخشی به محصولات، بازدید همزمان ابزار حفاظت و موتور درآمدی هستند. در سطح مالی، اتکا به کمک هزینه های مقطعی پایدار نیست و باید با جریان های درآمدی تکرار شونده مانند تورهای تخصصی، برنامه های سرپرستی مزار و برنامه های آموزشی اجتماعی تکمیل شود. در نهایت مقاله استدلال می کند پایداری بلندمدت تنها زمانی تثبیت می شود که حکمرانی و مالی به هم قفل شوند؛ یعنی با ایجاد نهاد امانی خیریه و تدوین آیین نامه محلی نگهداشت و حفاظت از نوسانات سیاسی کوتاه مدت مصون گردد. بر این اساس یک برنامه اقدام سه مرحله ای استقرار حقوقی و حکمرانی، پایدارسازی حفاظتی و تفسیر میراث، راه اندازی بهره برداری و تثبیت پایداری به عنوان نقشه راه اجرایی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

گورستان تاریخی ، بازکاربری فرهنگی ، برنامه ریزی راهبردی ، مدیریت حفاظت