تحول خودآگاهی و معنویت فردی در گردشگری طبیعت محور؛ مطالعه ای از منظر روان شناسی مثبت گرا

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تجربه گردشگری طبیعت محور در تحول معنویت و خودآگاهی فردی، با رویکرد روان شناسی مثبت گرا انجام شده است. انسان معاصر در مواجهه با طبیعت، امکان بازگشت به درون و بازیابی ارتباط وجودی خود با جهان را تجربه می کند. بر پایه ی مدل PERMA سلیگمن و نظریه تجربه اوج مازلو، فرض می شود حضور در محیط های طبیعی موجب ارتقای معنا، درگیری ذهنی، روابط مثبت و خودشناسی افراد می گردد. پژوهش حاضر با روش ترکیبی (پرسش نامه و مصاحبه نیمه ساخت یافته) در میان ۱۲۰ طبیعت گرد ایرانی اجرا شد. نتایج نشان داد بین میزان ارتباط با طبیعت و سطح تحول معنوی رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد ((r=۰.۶۱)، (p<۰.۰۱)). یافته ها موید نقش طبیعت گردی در افزایش مولفه های معنا، روابط مثبت و دستاوردهای شخصی افراد است. در پایان، پیشنهاد می شود برنامه ریزان گردشگری، مولفه های ذهن آگاهی و آرامش در طبیعت را به عنوان عناصر خدا محور در مسیر توسعه گردشگری پایدار مورد توجه قرار دهند.

کلیدواژه ها:

گردشگری طبیعت محور ، تحول معنوی ، خودآگاهی ، روان شناسی مثبت گرا ، PERMA