مفهوم پردازی مدیران نیمکت نشین در پرتو نهج البلاغه با الهام از اصول حکمرانی مطلوب در سازمانهای دولتی ایران

در دنیای امروز، بهره گیری موثر و پویا از سرمایه های انسانی از مولفه های کلیدی دستیابی به حکمرانی مطلوب محسوب می شود. با این حال، سازمان های دولتی ایران غالبا با چالشی عمیق به نام مدیران نیمکت نشین مواجه هستند؛ وضعیتی که در آن، شایستگان بالقوه و بالفعل به دلایل گوناگون از چرخه فعال مدیریتی و تصمیم گیری بازمانده و در حاشیه قرار می گیرند. رویکردهای غالب در مطالعات اغلب بر پارادایم های غربی استوار بوده و از ظرفیت های بومی و معنوی، غنی به ویژه میراث اسلامی کمتر بهره برده اند. این پژوهش با رجوع به اصول حکمرانی متعالی در نهج البلاغه به دنبال ارائه چارچوبی اخلاقی، مفهومی و کاربردی برای فهم و رفع این معضل است. آموزه های کلیدی نهج البلاغه از جمله عدالت، شایسته سالاری، مسئولیت پذیری در مناصب و اولویت دادن به خدمتگزاری به مردم، بنیادهایی را برای انتخاب و به کارگیری فراهم می آورند که مستقیما با مفهوم مدیران نیمکت نشین در تضاد قرار دارند. نتایج این تحقیق نشان می دهد که اصول نهج البلاغه با تاکید بر جایگاه حقیقی شایستگان و ضرورت انتصاب آنان می تواند به بازتعریف و طراحی استراتژی های عملی برای جلوگیری از انباشت و انفعال استعدادها در حاشیه یاری رساند. در نهایت این پژوهش مدلی مفهومی برای غلبه بر پدیده مدیران نیمکت نشین در سازمان های دولتی ایران مبتنی بر ارزش های اخلاقی و حکومتی نهج البلاغه ارائه می کند که بر ارتقاء عدالت سازمانی و تقویت کارآمدی و پاسخگویی نظام اداری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

مدیران نیمکت نشین ، نهج البلاغه ، حکمرانی مطلوب