تغییر مفهوم امنیت در روابط بین الملل و تاثیر آن بر رویکردهای حکمرانی جمهوری اسلامی ایران (۲۰۱۱-۲۰۲۰)

در دهه های معاصر، امنیت در روابط بین الملل دچار تحول بنیادین شده است تحولی که از تمرکز صرف بر قدرت نظامی به فهم چند بعدی پیچیده و شبکه ای از امنیت منجر شده است. در چارچوب تحول مفهومی، امنیت نظریات جدیدی همچون امنیت اجتماعی، امنیت انسانی، امنیت زیست محیطی و امنیت سایبری شکل گرفته اند که الگوهای سیاست گذاری دولت ها را دگرگون ساخته اند. جمهوری اسلامی ایران نیز طی دوره ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ در بستر محیط منطقه ای و بین المللی به شدت متحول، از جمله بروز بهار عربی، جنگ سوریه، ظهور داعش، شکل گیری رقابت های جدید منطقه ای، تشدید تحریم های اقتصادی، انعقاد و فروپاشی برجام و افزایش تهدیدات سایبری ناگزیر از بازتعریف گفتمان حکمرانی خود بوده است. پرسش اصلی پژوهش این است که تغییر مفهوم امنیت در روابط بین الملل چگونه در رویکردهای حکمرانی ایران در سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ تاثیر گذاشته است؟ فرضیه پژوهش از این قرار است که تحول مفهوم امنیت در روابط بین الملل موجب شده است که حکمرانی جمهوری اسلامی ایران در دوره ۲۰۲۰-۲۰۱۱ به سمت رویکرد شبکه ای و امنیتی سازی شده تغییر کند. این مقاله با بهره گیری از چارچوب های وا نظری امنیت در روابط بین الملل و تحلیل حکمرانی ایران در این بازه زمانی نشان می دهد که حکمرانی جمهوری اسلامی ایران تلفیقی از رویکردهای سخت افزار محور، امنیت اقتصادی، امنیت هویتی - اجتماعی و امنیت شبکه ای بوده و این تحول بازتابی از تغییرات ساختاری و نظری امنیت در نظام بین الملل است. روش پژوهش حاضر نیز کیفی با رویکرد توصیفی - تبیینی و مبتنی بر تحلیل اسنادی و تحلیل روندها است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، مکتب کپنهاک ، ایران ، هویت ، رئالیسم