بررسی برهم کنش هیدروکسی کلروکین (HCQ) با پروتئین ناقل تیامین ۲ (SLC۱۹A۳) به عنوان هدف مولکولی بالقوه در بیماری های خودایمنی با استفاده از شبیه سازی دینامیک مولکولی

بیماری های خودایمنی، از جمله لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) و سندرم آنتی فسفولیپید (APS)، گروهی از اختلالات مزمن سیستم ایمنی هستند که در اثر از بین رفتن تحمل ایمنی نسبت به آنتی ژن های خودی، فعال شدن پاسخ های خودواکنشگر و ایجاد التهاب پایدار، موجب آسیب بافتی و اختلال عملکرد اندام ها می شوند. هیدروکسی کلروکین (Hydroxychloroquine; HCQ) یکی از داروهای تعدیل کننده سیستم ایمنی پرکاربرد در درمان این بیماری ها است، اما با وجود استفاده گسترده، بخشی از مکانیسم های مولکولی اثر آن همچنان ناشناخته باقی مانده است. پروتئین ناقل تیامین ۲ (Thiamine Transporter ۲; THTR۲) کدشده توسط ژن SLC۱۹A۳، به عنوان یکی از اهداف مولکولی بالقوه HCQ مطرح شده است که می تواند در انتقال و عملکرد سلولی این دارو نقش داشته باشد. در این مطالعه، برهم کنش HCQ با پروتئین SLC۱۹A۳ با هدف بررسی پایداری اتصال و شناسایی ویژگی های دینامیکی کمپلکس حاصل، با استفاده از شبیه سازی دینامیک مولکولی (Molecular Dynamics; MD) به مدت ۱۰۰ نانوثانیه مورد ارزیابی قرار گرفت. برای تحلیل رفتار کمپلکس HCQ/SLC۱۹A۳، پارامترهای RMSD، RMSF، شعاع ژیراسیون (Rg)، سطح در دسترس حلال (SASA)، فاصله لیگاند از جایگاه اتصال، تعداد تماس های مولکولی، پیوندهای هیدروژنی و تحلیل مولفه های اصلی (PCA) بررسی شدند. نتایج نشان داد که کمپلکس HCQ/SLC۱۹A۳ در طول شبیه سازی از پایداری ساختاری مناسبی برخوردار بوده و پس از مرحله تعادل اولیه، تغییرات کانفورماسیونی محدودی را حفظ می کند. همچنین، تشکیل برهم کنش های پایدار میان HCQ و جایگاه اتصال پروتئین SLC۱۹A۳، حفظ فشردگی ساختاری و پایداری دینامیکی کمپلکس را تایید کرد. این یافته ها می تواند به درک بهتر مکانیسم مولکولی عملکرد HCQ و نقش احتمالی SLC۱۹A۳ در اثرات درمانی این دارو کمک کرده و زمینه ای برای توسعه ترکیبات هدفمندتر و ایمن تر در درمان بیماری های خودایمنی، به ویژه SLE و APS، فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

هیدروکسی کلروکین ، SLC۱۹A۳ ، لوپوس اریتماتوز سیستمیک ، آنتی فسفولیپید ، شبیه سازی دینامیک مولکولی.