نقش سبک های رهبری مدیران مدارس در بهبود کیفیت آموزش و پرورش ایران

رهبری آموزشی به عنوان یکی از موثرترین عوامل در بهبود کیفیت یادگیری و ارتقای عملکرد آموزشی مدارس، در دهه های اخیر مورد توجه گسترده پژوهشگران قرار گرفته است (جوادی و شه پرست، ۱۴۰۴). در نظام آموزش و پرورش ایران که با چالش هایی نظیر تمرکزگرایی ساختاری، کاهش انگیزه معلمان و افت کیفیت آموزشی مواجه است، شناسایی سبک های رهبری اثربخش مدیران از اهمیت راهبردی برخوردار است. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی و مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات داخلی، به بررسی نقش سبک های مختلف رهبری مدیران مدارس در بهبود کیفیت آموزش و پرورش ایران می پردازد. یافته ها نشان می دهد که سبک های رهبری تحول آفرین، توزیعی و مشارکتی بالاترین تاثیر مثبت را بر انگیزه و رضایت شغلی معلمان، عملکرد تحصیلی دانش آموزان، نوآوری سازمانی و اثربخشی مدارس دارند؛ در حالی که سبک رهبری اقتدارگرا تاثیر منفی یا کم اثر بر عملکرد آموزشی دارد (بررسی تاثیر سبک های رهبری، ۱۴۰۴). همچنین، شواهد نشان می دهد که رهبری توزیعی به طور غیرمستقیم و از طریق متغیرهای میانجی نظیر انگیزش و خوش بینی معلمان، اثربخشی مدارس را پیش بینی می کند (مدل ساختاری اثر رهبری توزیعی، بی تا). مقاله در پایان، راهکارهایی در سه سطح سیاست گذاری، ساختاری و حرفه ای برای ارتقای سبک های رهبری اثربخش در مدارس ایران ارائه می دهد.