مدرسه بازخورد هوشمند انسان محور: طراحی الگوی « حلقه سه گانه تشخیص–بازخورد–خودتنظیمی» با هم آفرینی معلم، دانش آموز و هوش مصنوعی

تحول دیجیتال و گسترش هوش مصنوعی مولد، مسئله ارزشیابی در مدرسه را از «اندازه گیری نتیجه» به «طراحی چرخه مستمر یادگیری» منتقل کرده است. با وجود رشد سامانه های تحلیل یادگیری و بازخورد خودکار، بسیاری از راهکارهای موجود یا بر فناوری محوری تاکید دارند یا نقش معلم و عاملیت دانش آموز را کمرنگ میکنند. هدف مقاله حاضر، ارائه و تبیین یک الگوی مفهومی نوین با عنوان «مدرسه بازخورد هوشمند انسانمحور» و هسته عملیاتی آن، یعنی «حلقه سه گانه تشخیص–بازخورد–خودتنظیمی» است.در این الگو، داده های یادگیری نه برای رتبه بندی یا برچسب گذاری دانش آموز، بلکه برای تشخیص بهنگام نیاز یادگیری، تولید بازخورد قابل اقدام، گفتوگوی معلم–دانش آموز و تقویت خودتنظیمی به کار میروند. هوش مصنوعی در این چارچوب، جایگزین معلم یا تصمیم گیر نهایی نیست؛ بلکه به عنوان دستیار تحلیلی و مولد پیشنهادها عمل میکند و تصمیم آموزشی در اختیار انسان باقی میماند.مقاله با روش مرور تحلیلی و ترکیب یافتههای اسناد سیاستی و پژوهشهای تجربی معتبر، مولفه های الگو را استخراج، روابط میان آنها را تبیین و الزامات اجرایی آن را برای مدرسه پیشنهاد میکند. تحلیل منابع نشان میدهد ارزش اصلی هوش مصنوعی آموزشی نه در «تصحیح خودکار» بلکه در کوتاه کردن فاصله میان شواهد یادگیری و اقدام آموزشی است. شواهد پژوهشی همچنین نشان میدهد کیفیت بازخورد هوش مصنوعی به طراحی، نظارت و زمینه استفاده وابسته است و در برخی مطالعات، بازخورد انسانی در ابعاد مهم کیفیت برتر بوده است.بنابراین، مدل پیشنهادی بر اصل «هوش مصنوعی برای تقویت قضاوت حرفه ای، نه جایگزینی آن» استوار است. در پایان، شاخصهای ارزیابی، نقشه راه استقرار مدرسه ای، ملاحظات اخلاقی و پیشنهادهای پژوهشی آینده ارائه میشود.