بررسی تاثیر سبک های تدریس معلم دینی بر ارتقای هوش معنوی و تاب آوری روانی دانش آموزان در مواجهه با چالش های عصر مدرنتیه

در عصر مدرنیته، گسترش تحولات فرهنگی، اجتماعی و فناوری های نوین، دانش آموزان را با چالش های متعددی در حوزه هویت، سلامت روان و سازگاری با تغییرات محیطی مواجه ساخته است. در این میان، نظام آموزشی و به ویژه معلمان تعلیمات دینی نقش مهمی در تقویت ابعاد معنوی و روان شناختی دانش آموزان بر عهده دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک های تدریس معلم دینی بر ارتقای هوش معنوی و تاب آوری روانی دانش آموزان در مواجهه با چالش های عصر مدرنیته انجام شده است. این مطالعه با رویکرد مروری و از طریق تحلیل و ترکیب یافته های پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط با سبک های تدریس، هوش معنوی، تاب آوری روانی و آموزش دینی صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که سبک های تدریس تعاملی، تامل محور، مشارکتی و مبتنی بر گفت وگوی اخلاقی و معنوی، بیش از شیوه های سنتی و انتقال محور، زمینه رشد هوش معنوی دانش آموزان را فراهم می کنند. این سبک های تدریس با تقویت خودآگاهی، معناجویی، تفکر تاملی، مسئولیت پذیری و احساس ارتباط با ارزش های متعالی، موجب افزایش توانایی دانش آموزان در مدیریت فشارهای روانی و سازگاری موثر با شرایط دشوار می شوند. همچنین نتایج نشان داد که ارتقای هوش معنوی به عنوان یکی از عوامل محافظت کننده روان شناختی، نقش مهمی در تقویت تاب آوری، کاهش آسیب پذیری در برابر بحران های اجتماعی و فرهنگی و افزایش توان مقابله با پیامدهای منفی ناشی از تحولات عصر مدرن ایفا می کند. بر این اساس، بهره گیری از سبک های تدریس فعال و دانش آموزمحور در آموزش دینی می تواند به عنوان راهبردی موثر برای پرورش نسلی برخوردار از سلامت روان، هویت معنوی پایدار و توانمندی بیشتر در مواجهه با چالش های زندگی معاصر مورد توجه سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد.