رابطه تجدید ارزیابی داراییها و میزان پرداخت سود سهام

هدف از این پژوهش بررسی رابطه بین تجدید ارزیابی داراییهای ثابت و پرداخت سود نقدی سهام با در نظر گرفتن نسبت بدهی خالص به عنوان متغیر تعدیل کننده در شرکتهای پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران است. برای این منظور داده های شرکتها طی دوره زمانی ۱۳۹۹-۱۴۰۳ با استفاده از مدل رگرسیون چندگانه تحلیل شد. نتایج برآورد مدل نشان میدهد که آماره فیشر (۸.۲۵۴) و سطح معناداری کمتر از ۰.۰۵، اعتبار کلی مدل را تایید میکند. یافته ها نشان میدهد تجدید ارزیابی داراییها و نسبت بدهی خالص هرکدام به تنهایی اثر معناداری بر سیاست تقسیم سود ندارند اما اثر متقابل تجدید ارزیابی و نسبت بدهی خالص رابطه ای منفی و معنادار با پرداخت سود نقدی دارد. بدین معنا که شرکتهایی با ساختار بدهی سبک و اقدام به تجدید ارزیابی منابع داخلی خود را بیشتر برای سرمایه گذاری مجدد حفظ میکنند و تمایل کمتری به توزیع سود نقدی دارند. مقدار ضریب تعیین تعدیل شده برابر با ۰.۶۱ بیانگر قدرت تبیین مطلوب مدل است و آماره دوربین-واتسون (۲.۴۵) حاکی از نبود خود همبستگی میان خطاهاست. در نهایت فرضیه پژوهش مبنی بر تعدیل رابطه تجدید ارزیابی و سود نقدی در شرکتهای با بدهی خالص پایین با اطمینان ۹۵ درصد تایید می شود. این نتایج اهمیت ویژه ای برای تصمیم گیری سهامداران و مدیران مالی در خصوص سیاست تقسیم سود دارد.

کلیدواژه ها:

تجدید ارزیابی داراییها ، پرداخت سود سهام ، نسبت بدهی خالص