تنظیم گری پلتفرم ها و انتقال مرجعیت از رسانه به الگوریتم

تحول ساختار ارتباطات در عصر دیجیتال موجب باز تعریف مفهوم مرجعیت رسانه ای و تغییر جایگاه نهادهای تولید و توزیع محتوا شده است. در گذشته رسانه های سنتی به عنوان کنشگران اصلی شکل دهی افکار عمومی، دستور کارگذاری و تولید معنا شناخته می شدند، اما با گسترش پلتفرم های دیجیتال و سازوکارهای مبتنی بر داده، الگوریتم ها به بازیگران مرکزی در فرآیند انتخاب، اولویت بندی و توزیع محتوا تبدیل شده اند. این جابه جایی تدریجی سبب انتقال مرجعیت از نهاد رسانه به سازوکارهای محاسباتی شده و نوعی حکمرانی پنهان مبتنی بر منطق داده را شکل داده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل ابعاد نظری و سیاستی تنظیم گری پلتفرم ها و بررسی فرآیند انتقال مرجعیت از رسانه به الگوریتم انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی اسناد، متون نظری و مطالعات جدید در حوزه حکمرانی پلتفرمی و الگوریتمی است. یافته ها نشان می دهد که تنظیم گری پلتفرم ها دیگر صرفا ناظر بر کنترل محتوا نیست بلکه به مسئله شفافیت الگوریتمی، پاسخگویی ساختاری و توزیع قدرت در فضای دیجیتال گره خورده است. همچنین انتقال مرجعیت موجب تغییر در الگوهای شکل گیری افکار عمومی، تضعیف نقش سردبیر انسانی و تقویت منطق تعامل پذیری و اقتصاد توجه شده است. در نتیجه هر گونه چارچوب تنظیمی کارآمد باید همزمان ابعاد حقوقی، فناورانه و اجتماعی الگوریتم ها را در نظر بگیرد و از رویکردهای تک بعدی فاصله بگیرد.

کلیدواژه ها:

تنظیم گری پلتفرم ها ، حکمرانی الگوریتمی ، مرجعیت رسانه ای ، اقتصاد توجه ، شبکه های اجتماعی ، شفافیت الگوریتمی