بررسی تطبیقی استاندارد حسابداری اجاره ها در ایران و استاندارد بین المللی گزارشگری مالی (IFRS۱۶)

این پژوهش به بررسی تطبیقی استاندارد حسابداری اجاره ها در ایران و استاندارد بین المللی گزارشگری مالی ۱۶ IFRS می پردازد. استاندارد بین المللی گزارشگری مالی ۱۶ (IFRS) با عنوان اجاره ها که در ژانویه ۲۰۱۹ لازم الاجرا شد، تحول عظیمی در نحوه حسابداری اجاره ها برای اجاره کنندگان به وجود آورد. این استاندارد با حذف تمایز بین اجاره های عملیاتی و مالی (سرمایه ای)، مدل حقوق استفاده را برای کلیه اجاره ها اجباری کرد. این تغییر، تاثیرات قابل توجهی بر صورت های مالی بسیاری از شرکت ها به ویژه آن هایی که استفاده گسترده ای از اجاره های عملیاتی مانند اجاره املاک، خودرو و تجهیزات دارند، گذاشته است. این مقاله به بررسی مفاهیم کلیدی الزامات حسابداری برای اجاره کننده و اجاره دهنده و پیامدهای اجرای این استاندارد می پردازد. با توجه به تغییرات بنیادین ۱۶ IFRS در نحوه شناسایی، اندازه گیری و ارائه قراردادهای اجاره هدف تحلیل تفاوت ها و پیامدهای آن در شفافیت مالی و تصمیم گیری اقتصادی شرکت ها است. نتایج نشان می دهد ۱۶ IFRS با شناسایی دارایی های حق استفاده و بدهی های اجاره شفافیت مالی را افزایش و بدهی های پنهان را کاهش می دهد.

کلیدواژه ها:

استاندارد حسابداری ، اجاره ها ، ۱۶ IFRS ، اجاره های عملیاتی ، اجاره های سرمایه ای ، گزارشگری مالی