مدیریت توسعه گردشگری در شهرداری ها با رویکرد بازیابی پایدار و فراگیر: تحلیلی نهادی- اجتماعی

توسعه گردشگری به عنوان یکی از راهبردهای مهم بازآفرینی اقتصادی اجتماعی شهرها، در سال های اخیر به ویژه در دوره های پسابحران توجه سیاست گذاران و مدیران شهری را به خود جلب کرده است. با این حال تجربه های عملی نشان می دهد که تحقق بازیابی پایدار و فراگیر در گردشگری صرفا با برنامه ریزی اقتصادی امکان پذیر نبوده و مستلزم توجه جدی به ابعاد نهادی اجتماعی و اداری در سطح مدیریت شهری است. پژوهش حاضر با رویکردی نهادی اجتماعی به بررسی نقش شهرداری ها در مدیریت توسعه گردشگری و چگونگی اثرگذاری ساختارهای اداری، سیاست های محلی و ظرفیت های نهادی بر دستیابی به بازیابی پایدار و فراگیر می پردازد. این مطالعه با اتکا به چارچوب نظری علوم اجتماعی و مدیریت شهری، توسعه گردشگری را فرآیندی چندسطحی و تعاملی میان نهادهای رسمی، کنشگران محلی و جامعه شهری می داند. تمرکز اصلی پژوهش بر این فرض است که کیفیت حکمرانی شهری، هماهنگی درون سازمانی، مشارکت اجتماعی و کارآمدی ساختارهای اداری شهرداری ها نقش تعیین کننده ای در جهت دهی منافع گردشگری به سوی عدالت اجتماعی، شمول گروه های محلی و پایداری بلندمدت شهری دارد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که در غیاب ظرفیت نهادی مناسب و سیاست های اداری همسو، توسعه گردشگری می تواند به نابرابری فضایی و تضعیف سرمایه اجتماعی منجر شود. در نهایت پژوهش بر ضرورت بازطراحی نقش شهرداری ها از مجری صرف پروژه های گردشگری نهاد، هماهنگ کننده، تسهیلگر مشارکت و ضامن منافع عمومی تاکید می کند و می کوشد چارچوبی مفهومی برای بهبود مدیریت اداری گردشگری در راستای بازیابی پایدار و فراگیر شهرها ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، توسعه گردشگری ، بازیابی پایدار و فراگیر