بهینه سازی الگوریتمی ترکیبات آموکسی سیلین کلاوولانیک اسید برای پایداری و کارایی درمانی رویکرد چندهدفه با استفاده از الگوریتم های PSO و COA و اعتبارسنجی بر اساس مطالعات پایداری مقایسه ای در محصولات تجاری

آموکسی سیلین کلاوولانیک اسید کو-آموکسی کلاو یکی از ترکیبات آنتی بیوتیکی رایج در درمان عفونت های مقاوم است. با وجود اثر بخشی بالا، پایداری این ترکیب به ویژه در فرمولاسیون های مایع آموکسی سیلین، کلاوولانیک اسید بوده و به دلیل تخریب سریع جزء کلاوولانیک اسید در شرایط رطوبتی و حرارتی چالشی مهم در صنعت داروسازی محسوب می شود. پایداری دارو بهینه سازی چندهدفه در این مطالعه با بهره گیری از دو الگوریتم فراابتکاری PSO (بهینه سازی ازدحام ذرات) و COA (الگوریتم فاخته) برای تعیین نسبت بهینه آموکسی سیلین به کلاوولانیک اسید انجام شد تا همزمان دو هدف بیشینه سازی کارایی درمانی و کمینه سازی ناپایداری محقق گردد. نتایج به دست آمده از هر دو الگوریتم با داده های پایداری واقعی از فرمولاسیون های تجاری قرص و شربت اعتبارسنجی شدند. خروجی ها نشان دادند که نسبت ۱:۰.۸۷۵ بیشترین کارایی درمانی را فراهم می کند، در حالی که نسبت های بالاتر (حدود ۱:۰.۹۰۰) موجب کاهش قابل توجه ناپایداری (تا ۶۰٪) می شوند. این پژوهش چارچوبی علمی برای طراحی الگوریتمی فرمولاسیون های دارویی پایدارتر ارائه می کند و نشان می دهد که استفاده از الگوریتم های فراابتکاری می تواند ابزار موثری برای تصمیم گیری در طراحی ترکیبات آنتی بیوتیکی باشد.

کلیدواژه ها:

آموکسی سیلین کلاوولانیک اسید ، کو-آموکسی کلاو ، پایداری دارو ، الگوریتم PSO ، الگوریتم COA ، بهینه سازی چندهدفه