مدل فازی ارزیابی عملکرد مدیران ورزشی در شرایط عدم قطعیت

هدف از این پژوهش توسعه و اعتبارسنجی یک مدل فازی جامع برای ارزیابی عملکرد مدیران ورزشی در شرایط عدم قطعیت بود. مدل های سنتی ارزیابی که بر داده های قطعی تکیه دارند، قادر به مدیریت ابهامات ذاتی در محیط پویای ورزش نیستند. این تحقیق با رویکرد ترکیبی و طرح مقطعی در بازه فروردین تا شهریور ۱۴۰۳ انجام شد. جامعه آماری شامل ۲۰۰ مدیر ورزشی فعال در فدراسیون های ورزشی ایران با حداقل پنج سال سابقه بود که از میان آنها ۵۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای طبقه بندی شده انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده شامل پرسشنامه فازی ۲۵ گویه ای با روایی محتوایی ۰.۸۹ و پایایی ۰.۸۷، مصاحبه نیمه ساختار یافته با ۱۵ مدیر و داده های ثانویه از اسناد رسمی بود. برای تحلیل داده ها از تحلیل فرآیند سلسله مراتبی فازی (Fuzzy AHP) برای وزن دهی معیارها و روش ویکور فازی (Fuzzy VIKOR) برای رتبه بندی مدیران استفاده شد. یافته ها نشان داد که مدیریت ریسک و عدم قطعیت با وزن ۰.۲۳۰ مهم ترین بعد ارزیابی عملکرد است. به دنبال آن رهبری و مدیریت تیم (۰.۲۴۰) و عملکرد سازمانی (۰.۲۱۰) قرار دارند. شاخص شناسایی و ارزیابی ریسک ها با وزن ۰.۰۵۱۸ به عنوان مهم ترین شاخص منفرد شناسایی شد. رتبه بندی نشان داد ۶۲ درصد مدیران در دسته های عالی و خوب قرار دارند. تحلیل خوشه ای پنج گروه متمایز مدیران را شناسایی کرد که نیازمند برنامه های توسعه شخصی سازی شده هستند. این مدل دقت ارزیابی را تا ۲۰ درصد نسبت به روش های سنتی افزایش می دهد و ابزاری کاربردی برای تصمیم گیری در انتخاب، ارتقا و توسعه مدیران ورزشی ارائه می دهد.