ارتباط بین اختلال استرس پس از سانحه و کیفیت زندگی حرفه ای در میان پرستاران شاغل در بخش مراقبتهای ویژه بیماران مبتلا به کووید - ۱۹

مقدمه: همه گیری کووید - ۱۹ با ایجاد واکنش های هیجانی گوناگون و افزایش فشارهای محیطی در میان کارکنان بیمارستانی همراه بود. از این رو بررسی پیامدهای روان شناختی این همه گیری به ویژه در میان مراقبان خط مقدم که به طور مستقیم با بیماران مبتلا به این بیماری مواجه هستند از اهمیت ویژه ای برخوردار است. روش کار: این پژوهش یک مطالعه توصیفی مقطعی بود که با مشارکت ۱۰۰ نفر از پرستاران شاغل در بخش های مراقبت ویژه کووید- ۱۹ در بیمارستان های منتخب وابسته به دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و حرفه ای، پرسشنامه اختلال استرس پس از سانحه میسیسیپی (Mississippi PTSD Scale) و پرسشنامه کیفیت زندگی حرفه ای استم (Stamm Professional Quality of Life Questionnaire) جمع آوری گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که میانگین نمره اختلال استرس پس از سانحه و کیفیت زندگی حرفه ای در پرستاران بخش های مراقبت ویژه کووید - ۱۹ به ترتیب ۶۲/۶۹±۱۰/۶۹ و ۸۴/۸۸±۱۴/۱۳ بود که بیانگر سطح متوسط هر دو متغیر است. همچنین بین اختلال استرس پس از سانحه و کیفیت زندگی حرفه ای همبستگی مثبت و معناداری مشاهده شد به گونه ای که با افزایش نمره اختلال استرس پس از سانحه، نمره کیفیت زندگی حرفه ای نیز افزایش یافت که نشان دهنده نامطلوب تر شدن کیفیت زندگی حرفه ای بود. در میان متغیرهای دموگرافیک، شیفت کاری ارتباط معناداری با کیفیت زندگی حرفه ای داشت. نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد که بین اختلال استرس پس از سانحه و کیفیت زندگی حرفه ای پرستاران رابطه معناداری وجود دارد. همچنین شیفت کاری به عنوان یکی از عوامل مرتبط با کیفیت زندگی حرفه ای شناخته شد. بنابراین مدیران پرستاری باید با افزایش تعداد پرستاران در شیفت های کاری به منظور کاهش حجم کار و نیز با ارائه حمایت های روان شناختی و مالی به پرستاران در مقابله با شرایط دشوار ناشی از شیفت های مختلف کمک کنند تا سطح استرس کاهش یافته و کیفیت زندگی حرفه ای آنان بهبود یابد.

کلیدواژه ها:

اختلال استرس پس از سانحه ، کیفیت زندگی حرفه ای ، پرستاران ، کووید-۱۹ ، بخش مراقبت های ویژه