تاثیر تجربیات گذشته معلم از دوران دانش آموزی بر سبک تدریس فعلی

پژوهش حاضر به بررسی تاثیر تجربیات گذشته معلمان از دوران دانش آموزی بر سبک تدریس فعلی آنان می پردازد. تجربیات زیسته هر فرد در دوران تحصیل، چارچوبی مرجع برای کنش های حرفه ای آینده او ایجاد می کند و این تاثیر چنان عمیق و ماندگار است که بسیاری از رفتارهای حرفه ای معلمان، ریشه در خاطرات دوران تحصیل آنان دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و با بهره گیری از نظریه های مرتبط با دانش ضمنی، هویت حرفه ای معلمان و یادگیری اجتماعی-شناختی انجام شده است. روش گردآوری داده ها، مطالعه اسنادی و مرور نظام مند پژوهش های پیشین در بازه زمانی ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۵ بوده است. یافته ها نشان می دهد که خاطرات مثبت و منفی دوران تحصیل، نقشی تعیین کننده در شکل گیری سبک تدریس، نحوه تعامل با دانش آموزان، مدیریت کلاس و رویکردهای آموزشی معلمان ایفا می کنند. معلمان با بازاندیشی در تجارب گذشته خود، از نقاط قوت معلمان پیشین الگوبرداری کرده و از نقاط ضعف آنان پرهیز می کنند. همچنین، تجارب منفی می تواند به عاملی انگیزشی برای تغییر رویکرد و اجتناب از بازتولید روش های نامطلوب تبدیل شود. این پژوهش بر ضرورت توجه به پیشینه زیسته معلمان در برنامه های توسعه حرفه ای و دوره های تربیت معلم تاکید دارد و پیشنهادهایی برای کاربست یافته ها در نظام آموزشی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تجربیات گذشته ، سبک تدریس ، دانش ضمنی ، هویت حرفه ای معلم ، دوران دانش آموزی ، الگوبرداری ، بازاندیشی