نقش هوش مصنوعی در مدیریت کلاس درس و بهبود تعامل معلم و دانش آموزان
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 72
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
AAIESSSP01_661
تاریخ نمایه سازی: 1 مهر 1405
چکیده مقاله:
تحولات سریع فناوری های نوین، نظام های آموزشی را با فرصت ها و چالش های تازه ای مواجه ساخته است. در میان فناوری های نوظهور، هوش مصنوعی به دلیل توانایی در پردازش اطلاعات، تحلیل داده های آموزشی، ارائه بازخورد، تولید محتوای آموزشی و پشتیبانی از تصمیم گیری، ظرفیت قابل توجهی برای ایجاد تحول در فرایند یاددهی یادگیری دارد. یکی از حوزه هایی که می تواند از قابلیت های هوش مصنوعی بهره مند شود، مدیریت کلاس درس و بهبود تعامل میان معلم و دانش آموزان است. مدیریت مطلوب کلاس نیازمند شناخت تفاوت های فردی، برنامه ریزی آموزشی، پیشگیری از رفتارهای نامناسب، ایجاد انگیزه، حفظ نظم، ارائه بازخورد و برقراری ارتباط موثر با دانش آموزان است. هوش مصنوعی می تواند با تحلیل عملکرد یادگیرندگان، شناسایی نیازهای آموزشی، شخصی سازی فعالیت ها و کاهش بخشی از وظایف تکراری معلمان، زمینه را برای مدیریت اثربخش تر کلاس فراهم سازد (محمدی، قاسمی و عباسی نامی، ۱۴۰۱؛ رستمی، ۱۴۰۴). پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در مدیریت کلاس درس و بهبود تعامل معلم و دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و از نوع مطالعه کتابخانه ای است. برای تدوین مبانی نظری و تحلیل یافته ها، منابع فارسی مرتبط با هوش مصنوعی، فناوری آموزشی، مدیریت کلاس، یادگیری شخصی سازی شده، نقش معلم و تعامل آموزشی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند از طریق شخصی سازی فرایند یادگیری، ارائه بازخورد سریع، تسهیل ارزشیابی، کمک به طراحی فعالیت های آموزشی، کاهش بار کاری معلم، شناسایی نیازهای متفاوت دانش آموزان و ایجاد فرصت های تعاملی، کیفیت مدیریت کلاس را ارتقا دهد. همچنین، استفاده مناسب از هوش مصنوعی می تواند موجب شود معلم زمان بیشتری برای ارتباط مستقیم، حمایت عاطفی، گفت وگو و هدایت یادگیری در اختیار داشته باشد (گلبارانی، ۱۴۰۲؛ ندری، ۱۴۰۵). با وجود این، استفاده از هوش مصنوعی بدون برنامه ریزی و نظارت می تواند پیامدهایی مانند وابستگی دانش آموزان به فناوری، کاهش تعامل انسانی، مشکلات مربوط به حریم خصوصی، خطاهای اطلاعاتی، نابرابری دسترسی و کاهش نقش فعال معلم را به همراه داشته باشد. بنابراین، هوش مصنوعی باید به عنوان ابزار پشتیبان و دستیار حرفه ای معلم مورد استفاده قرار گیرد، نه جایگزین معلم. نتیجه کلی پژوهش نشان می دهد که استفاده هدفمند، اخلاقی و تربیتی از هوش مصنوعی می تواند مدیریت کلاس را از یک فعالیت صرفا نظارتی به فرایندی داده محور، پیشگیرانه، انعطاف پذیر و یادگیرنده محور تبدیل کند و در عین حال کیفیت تعامل معلم و دانش آموز را افزایش دهد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مبینا ایزدپناه مردخی
کارشناسی ارشد تحقیقات آموزشی دانشگاه محقق اردبیلی؛ معاون آموزشی ابتدایی؛ اردبیل
فاطمه عظمی دخت
کارشناسی الهیات و معارف دانشگاه صدیقه کبری؛ آموزگار ابتدایی؛ استان گیلان شهر تالش
آرسین سلیمی
کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی دانشگاه پیام نور؛ مدیر و آموزگار ابتدایی؛ استان همدان شهر کبودرآهنگ
کبری اکبری
کارشناسی فیزیک دانشگاه آزاد؛ دبیر متوسطه؛ استان لرستان شهر خرم آباد