نقش روان شناسی تربیتی در بهبود فرایند یاددهی یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی

دوره ابتدایی یکی از مهم ترین مراحل شکل گیری شخصیت، نگرش نسبت به یادگیری، مهارت های شناختی و اجتماعی و الگوهای رفتاری دانش آموزان است. در این دوره، کیفیت فرایند آموزش تنها به انتقال محتوای درسی محدود نمی شود، بلکه شناخت ویژگی های روان شناختی دانش آموزان و توجه به نیازهای شناختی، عاطفی و اجتماعی آنان از اهمیت اساسی برخوردار است. روان شناسی تربیتی با بررسی فرایندهای یادگیری، انگیزش، حافظه، توجه، خودکارآمدی، تفاوت های فردی، رشد شناختی و روابط معلم و دانش آموز می تواند زمینه را برای طراحی و اجرای آموزش اثربخش در مدارس ابتدایی فراهم سازد. هدف مقاله حاضر، بررسی نقش روان شناسی تربیتی در بهبود فرایند یاددهی یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی است. این پژوهش با روش مروری تحلیلی و با استفاده از منابع علمی مرتبط انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که توجه به انگیزش تحصیلی، تقویت خودکارآمدی، آموزش راهبردهای یادگیری و خودتنظیمی، ایجاد محیط عاطفی حمایتگر، استفاده از بازخورد سازنده و توجه به تفاوت های فردی می تواند کیفیت یادگیری دانش آموزان ابتدایی را ارتقا دهد. همچنین، پژوهش های جدید نشان داده اند که برنامه های آموزش خودتنظیمی در دوره ابتدایی علاوه بر تقویت مهارت های خودتنظیمی، در بسیاری از مطالعات با بهبود عملکرد تحصیلی نیز همراه بوده اند. بنابراین، بهره گیری از اصول روان شناسی تربیتی می تواند معلم را از یک انتقال دهنده صرف محتوا به تسهیلگر رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموز تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

روان شناسی تربیتی ، آموزش ابتدایی ، انگیزش تحصیلی ، خودتنظیمی ، یادگیری