برنامه درسی مبتنی بر آگاهی از آسیب روانی در دوران جنگ: یک مرور روایتی از مدل های طراحی یادگیری، ادغام روانی-اجتماعی و بازسازی شناختی

این مرور روایتی به بررسی سیر تحول و وضعیت کنونی طراحی برنامه درسی مبتنی بر آگاهی از آسیب روانی در پی همه گیری کووید-۱۹ و تشدید جنگ های منطقه ای می پردازد. مقاله، گذار مفهومی از مداخلات بالینی فردمحور به سوی مدل های طراحی یادگیری بوم شناختی و نظام مند را دنبال می کند که حمایت روانی-اجتماعی و بازسازی شناختی را مستقیما درون اهداف و محتوای آموزشی ادغام می نمایند. چارچوب های نظری اصلی مورد تحلیل، شامل مدل میزوری، «چهار ری» سازمان سامسا، چارچوب EMBRACE و رویکردهای سازگارشده با فرهنگ همچون مدل CARE می شوند. این مرور چهار گرایش مهم معاصر را شناسایی می کند: پیدایش مدل های زمینه بنیاد و حساس به فرهنگ، چالش استرس تروماتیک مستمر در مناطق جنگ زده، بحران استرس تروماتیک ثانویه و فرسودگی در میان معلمان، و مناقشات جاری در مورد ادغام اصول آگاه از آسیب در درون نظام های حمایت چندسطحی (MTSS). تاملات انتقادی، شکاف های پایدار در ادبیات پژوهش را برجسته می سازند که عبارتند از: شکاف اجرا میان نیت و عمل معلمان، فقدان مطالعات طولی در زمینه پیامدها، توجه ناکافی به وضعیت خود معلمان، و نادیده گرفتن ابعاد ساختاری و نژادی آسیب روانی. این مرور نتیجه می گیرد که برنامه درسی موثر مبتنی بر آگاهی از آسیب روانی، نیازمند گذاری پارادایمی از مداخلات مبتنی بر کاستی و فردمحور به سوی رویکردهای ساختاری و حق محور است؛ رویکردهایی که محیط های آموزشی را نه به عنوان محل تطابق با آسیب شناسی فردی، بلکه به سان عرصه هایی برای ایمنی، عاملیت و تاب آوری جمعی بازطراحی می کنند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر آگاهی از آسیب روانی ، بازسازی شناختی ، استرس تروماتیک ثانویه ، استرس تروماتیک مستمر ، حمایت روانی-اجتماعی ، طراحی برنامه درسی