اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر دشواری تنظیم هیجان و سازگاری زناشویی در زوجین دارای تعارض زناشویی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر دشواری تنظیم هیجان و سازگاری زناشویی در زوجین دارای تعارض زناشویی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده، کلینیک های روان شناسی و مراکز خدمات سلامت روان شهر کرج در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش شامل ۳۰ زوج بود که پس از کسب نمره ۱۸۷ و بالاتر در پرسشنامه تعارضات زناشویی ثنایی و براتی، به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از مقیاس دشواری تنظیم هیجان گراتز و رومر و مقیاس سازگاری زناشویی دونفره اسپانیر گردآوری و با تحلیل کوواریانس بررسی شدند. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب کاهش معنادار دشواری تنظیم هیجان و افزایش معنادار سازگاری زناشویی در زوجین دارای تعارض زناشویی شد. بنابراین، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد رویکردی موثر برای کاهش واکنش های هیجانی ناسازگارانه و بهبود کیفیت سازگاری زوجین در روابط متعارض است.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، دشواری تنظیم هیجان ، سازگاری زناشویی ، تعارض زناشویی