مدرسه به مثابه زیست بوم یادگیری؛ بازاندیشی در برنامه درسی با تاکید بر هویت، معنا و تربیت اخلاقی دانش آموزان

مدرسه در رویکردهای نوین آموزشی تنها محلی برای انتقال دانش و اجرای برنامه های رسمی درسی نیست، بلکه زیست بومی پویا برای یادگیری، رشد فردی، شکل گیری هویت و تربیت اجتماعی دانش آموزان به شمار می رود. در این نگاه، یادگیری حاصل تعامل میان دانش آموز، معلم، خانواده، برنامه درسی، فرهنگ مدرسه و محیط اجتماعی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی مفهوم مدرسه به مثابه زیست بوم یادگیری و بازاندیشی در برنامه درسی با تاکید بر هویت، معنا و تربیت اخلاقی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع کتابخانه ای است. یافته ها نشان می دهد که برنامه درسی زمانی می تواند به رشد همه جانبه دانش آموزان کمک کند که از انتقال صرف اطلاعات فاصله گرفته و به تجربه های واقعی، روابط انسانی، ارزش ها و نیازهای وجودی دانش آموزان توجه کند. شکل گیری هویت سالم نیازمند ایجاد احساس تعلق، ارزشمندی و مشارکت در محیط مدرسه است. همچنین تربیت اخلاقی زمانی اثربخش خواهد بود که ارزش هایی مانند احترام، مسئولیت پذیری، عدالت و همدلی در زندگی روزمره مدرسه تجربه شوند. توجه به معنا نیز می تواند ارتباط میان دانش، زندگی و اهداف فردی دانش آموز را تقویت کند. نتایج پژوهش نشان می دهد که بازاندیشی در برنامه درسی با رویکرد زیست بومی می تواند مدرسه را به محیطی انسانی تر، مشارکتی تر و موثرتر برای رشد دانش آموزان تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، زیست بوم یادگیری ، برنامه درسی ، هویت ، معنا ، تربیت اخلاقی ، دانش آموزان.