بررسی نقش معنای کار در کاهش قصد ترک شغل کارکنان متخصص با نقش میانجی درگیری شغلی در شرکت برق استان اردبیل

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 61

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EDUNIVIN03_027

تاریخ نمایه سازی: 29 شهریور 1405

چکیده مقاله:

حفظ و نگهداشت سرمایه انسانی متخصص در سازمان های ارائه دهنده خدمات حیاتی نظیر شرکت های توزیع برق، از چالش های بنیادین مدیریت منابع انسانی به شمار می رود. پژوهش حاضر با هدف «بررسی نقش معنای کار در کاهش قصد ترک شغل کارکنان متخصص با نقش میانجی درگیری شغلی در شرکت توزیع نیروی برق استان اردبیل» به مرحله اجرا درآمد.این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از حیث روش گردآوری داده ها، توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی و علی مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۰۰ نفر از کارکنان متخصص و کارشناسان فنی شرکت توزیع نیروی برق استان اردبیل در سال ۱۴۰۳ بود که بر اساس فرمول کوکران و روش نمونه گیری تصادفی ساده، حجم نمونه ۱۶۹ نفر برآورد و برای اطمینان ۱۸۰ پرسشنامه توزیع و نهایتا ۱۶۹ پرسشنامه معتبر مبنای تحلیل قرار گرفت. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه های استاندارد معنای کار استیگر و همکاران درگیری شغلی شوفلی و باکر و قصد ترک شغل موبلی و همکاران بود که روایی همگرا (۵۰/۰AVE>)، روایی واگرا (فورنل-لارکر و HTMT) و پایایی ترکیبی (۷۰/۰CR>) و آلفای کرونباخ (۷۰/۰<) کلیه سازه ها تایید شد. تجزیه و تحلیل داده ها با تکنیک کمترین مربعات جزئی در نرم افزار SmartPLS ۴ انجام گرفت.یافته های پژوهش نشان داد که معنای کار دارای اثر مستقیم، منفی و معنادار بر قصد ترک شغل(۲۱۴/۰- β=، ۹۷۲/۲ t=، ۰۰۳/۰ p=). و اثر مستقیم، مثبت و معنادار بر درگیری شغلی(۰۵۸۴/۰ β=، ۸۱۵/۱۰ t=، ۰۰۰/۰ p=) است. همچنین درگیری شغلی تاثیر منفی و معنادار بر قصد ترک شغل دارد (۴۲۴/۰ β=-، ۲۳۵/۶ t=، ۰۰۰/۰ p=) آزمون میانجی گری با روش بوت استراپینگ و آزمون سوبل(۳۹۱/۵ Z=، ۰۰۱/۰ p<) نشان داد که درگیری شغلی نقش میانجی جزئی مکمل را در رابطه میان معنای کار و قصد ترک شغل ایفا می کند (۲۴۸/۰ β=-، ۳۹۱/۵ t=، ۰۰۰/۰ p=) و شاخص نسبت واریانس جذب شده(%۶۸/۵۳=AVE)، حاکی از آن است که بیش از نیمی از اثر کاهنده معنای کار بر قصد ترک شغل از طریق تقویت درگیری شغلی اعمال می شود. در نهایت، اثر کل مدل معادل(۴۶۲/۰ β=-، ۱۰۷/۷ t=، ۰۰۰/۰ p=)، ضریب تبیین نهایی مدل برابر با ۳۵۲/۰=R² و شاخص اشتراک پیش بین۲۴۳/۰ =Q² به دست آمد که نشان می دهد ۳۵/۲ درصد از تغییرات قصد ترک شغل توسط متغیرهای پژوهش تبیین می شود.

نویسندگان

رقیه بکزاده ساربانلار

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیله سوار، اردبیل، ایران

ناهید مالکی نیا

استادیار گروه مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیله سوار، اردبیل، ایران

فرشته پورمحسنی کلوری

استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور واحد اردبیل، اردبیل، ایران