ارزیابی زیست سازگاری و آزادسازی گونه های فعال اکسیژن در مواد پوشش داده شده با اکسید آلومینیوم

ویژگی های سطحی بیومواد می توانند به طور قابل توجهی بر تعاملات میان بیومواد و میزبان اثر بگذارند. به همین دلیل، فرآیندهای پوشش دهی دامنه وسیعی از امکانات را برای تعدیل سرنوشت یک بیوماده در بدن فراهم می کنند. این مطالعه اثر یک ماده پوششی طراحی شده برای کپسول های دارورسانی را بر زیست سازگاری و آزادسازی گونه های فعال اکسیژن (ROS) یعنی انفجار تنفسی در ماکروفاژها که نشان دهنده التهاب حاد است مورد ارزیابی قرار می دهد. هم زمان با رویکردی نوین برای توسعه کپسول های دارورسانی از طریق پوشش مستقیم ذرات جامد دارو، در این پژوهش لام های شیشه ای و نانوذرات سیلیکونی (NPS) با استفاده از رسوب لایه اتمی با اکسید آلومینیوم (Al۲O۳) پوشش داده شدند. نانوذرات با اندازه های مختلف (۲۰ و ۳۱۰ نانومتر) در غلظت های متفاوت (۱۰، ۱۰۰ و ۱۰۰۰ میکروگرم/ میلی لیتر) معلق و مورد بررسی قرار گرفتند. یکنواختی پوشش لام ها با استفاده از طیف سنجی فوتوالکترون ایکس تایید شد و پوشش روی نانوذرات با میکروسکوپ الکترونی عبوری مشاهده گردید. فیبروبلاست های پوستی انسان و استئوبلاست های انسانی توانستند بر روی لام های پوشش داده شده و در حضور سوسپانسیون نانوذرات پوشش داده شده (۲۰ و ۱۰ نانومتر) در غلظت پایین (۱۰ میکروگرم / میلی لیتر) تکثیر یابند. ماکروفاژها تنها زمانی ROS آزاد کردند که در تماس با نانوذرات در غلظت ۱۰۰۰ میکروگرم / میلی لیتر بودند که در این شرایط نانوذرات ۲۰ نانومتری نسبت به نانوذرات ۱۰ نانومتری آزادسازی بیشتری از ROS ایجاد کردند. این مطالعه نشان می دهد که پوشش های Al۲O۳ اثر منفی بر سلول ها ندارند و بقای سلولی تنها زمانی مختل می شود که در تماس با غلظت بالای ۱۰۰۰ (میکروگرم / میلی لیتر) نانوذرات کوچک تر (۲۰ نانومتر) قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

زیست سازگاری ، نانو ذرات سیلیکونی ، اکسید آلومینیوم ، رسوب لایه اتمی ، گونه های فعال اکسیژن