اثرات ضد باکتریایی دی اکسید تیتانیوم در زخم ها

دی اکسید تیتانیوم به عنوان یک فوتوکاتالیست شناخته می شود که تحت تابش نور فرابنفش یا مرئی قادر به تولید گونه های فعال اکسیژن و رادیکال های آزاد است؛ این ترکیبات می توانند دیواره و غشاء سلولی باکتری ها را تخریب کرده و موجب مرگ آنها شوند. هدف مقاله، معرفی TiO۲ به عنوان جایگزینی زیست سازگار و پایدار برای عوامل ضدعفونی کننده سنتی در مراقبت از زخم است. روش کار شامل مرور مطالعات پیشین بررسی مکانیزم های فوتوکاتالیستی و تحلیل کاربردهای نوین TiO۲ در قالب پوشش های نانویی و نانوکامپوزیت های پلیمری می باشد. نتایج نشان می دهد که TiO۲ علاوه بر اثرات ضد باکتریایی زیست سازگاری بالایی دارد، می تواند پاسخ های ایمنی را تحریک کند و فرآیند ترمیم زخم را تسریع نماید. همچنین فناوری های نوین مانند رسوب لایه اتمی (ALD) و غشاهای پلی یورتان حاوی نانوذرات TiO۲ توانسته اند پانسمان های زیست فعال با خواص ضد باکتریایی موثر و بدون سمیت سلولی ایجاد کنند. این یافته ها نشان می دهد که TiO۲ پتانسیل بالایی برای توسعه نسل جدید پانسمان های ضدعفونی کننده و ترمیمی دارد.

کلیدواژه ها:

دی اکسید تیتانیوم ، فوتوکاتالیست ، نانوکامپوزیت ، پانسمان زخم ، ضدباکتری ، گونه های فعال اکسیژن ، رسوب لایه اتمی