بهبود بازده و پایداری کوره القایی ذوب از طریق طراحی بهینه خازن در اینورتر رزونانس موازی

کوره القایی یکی از ابزارهای گرمایش بدون تماس مواد است که از جریان با فرکانس بالا برای گرم کردن مواد هادی الکتریکی استفاده می کند. از آنجا که این روش بدون تماس است باعث آلودگی یا ایجاد ناخالصی در بار نمی شود. طراحی بهینه سیستم اینورتر رزونانس موازی برای تغذیه کوره های القایی نقش مهمی در عملکرد سیستم دارد و انتخاب مناسب خازن در مدار رزونانس تاثیر مستقیمی بر فرکانس رزونانس، توان خروجی، ضریب قدرت، ضریب کیفیت و کارایی کوره دارد. در این مطالعه مدل سازی دقیق اینورتر و یکسوساز انجام شده و روشی برای انتخاب مقدار بهینه خازن ارائه می شود تا با وجود محدودیت ولتاژ بیشینه، توان خروجی کوره و حداقل توان تلف شده در خازن حاصل شود. همچنین اثر مقاومت معادل سری خازن در انتخاب مقدار خازن بررسی شده است. برای ارزیابی عملکرد، مدل کامل کوره و سیستم تغذیه آن شبیه سازی شده و اثر مقدار خازن پیشنهادی بر بازده و پایداری جریان و ولتاژ کوره تحلیل گردیده است. نتایج نشان می دهد که بهینه سازی خازن می تواند راندمان حرارتی و پایداری کوره القایی را به طور چشمگیری افزایش دهد و راهکاری موثر برای بهره وری صنعتی ارائه کند.

کلیدواژه ها:

کوره القایی ، اینورتر رزونانس ، خازن ، بهینه ، فرکانس رزونانس ، بازده