رابطه بین تروماهای دوران کودکی با علائم اختلال نافرمانی مقابله ای با نقش میانجیگری خودکنترلی در دانش آموزان دختر پایه متوسطه اول

این پژوهش با هدف بررسی رابطه ی بین تروماهای دوران کودکی با علائم اختلال نافرمانی مقابله ای با نقش میانجی گری خودکنترلی در دانش آموزان دختر پایه متوسطه اول اجرا شد. طرح پژوهش حاضر توصیفی و با روش همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش دانش آموزان دختر (۱۲ تا ۱۵ ساله) دوره اول متوسطه ناحیه ۳ شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. از جامعه آماری مورد اشاره ۲۳۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای و مبتنی بر ملاک های ورود انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اختلال نافرمانی مقابله ای هومرسن و همکاران (۲۰۰۶)، پرسشنامه ترومای کودکی برنشتاین و همکاران (۲۰۰۳) و پرسشنامه خودکنترلی تنگنی و همکاران (۲۰۰۴) بود. داده های حاصل از اجرای مطالعه با استفاده از آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار و آمار استنباطی تحلیل همبستگی و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شد. محاسبات با نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ و نرم افزار Amos انجام شد. بین تجارب دوران کودکی و نافرمانی مقابله ای رابطه ی مثبت و معنادار وجود دارد؛ همچنین بین خودکنترلی و نافرمانی مقابله ای رابطه ی منفی و معنادار مشاهده شد. بین خودکنترلی و تجارب دوران کودکی نیز رابطه ی منفی و معنادار به دست آمد. نتایج نشان داد خودکنترلی در رابطه بین تروماهای دوران کودکی با علائم اختلال نافرمانی مقابله ای نقش میانجیگری دارد.

کلیدواژه ها:

اختلال نافرمانی مقابله ای ، تروماهای دوران کودکی ، خودکنترلی