تغییرات خودکارآمدی مراقبین بیماران روانی مزمن در پی مداخله شناختی-رفتاری

تعداد پژوهش حاضر با هدف اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر خودکارآمدی مراقبین بیماران روانی مزمن گرفت. روش تحقیق شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود و جامعه آماری تحقیق را کلیه مراقبین بیماران روانی مزمن مرکز اعصاب و روان زندگی در آق قلا در سال ۱۴۰۴ تشکیل می دادند که به صورت در دسترس: ۳۴ نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند و سپس به دو گروه آزمایش (۱۷ نفر) و کنترل (۱۷ نفر) تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه خودکارآمدی شرر (۱۷-GSE (۱۹۸۲)) بود همچنین برنامه درمان شناختی-رفتاری مداخله ای جودیت اس بک ۲۰۲۰ صرفا بر روی گروه آزمایش انجام شد. یافته ها نشان دادند که بین نمرات پس آزمون دو گروه آزمایش و کنترل در نمرات پس آزمون خودکارآمدی مراقبین بیماران روانی مزمن تفاوت معنی داری وجود دارد (p < ۰.۰۰۱)، با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش تاثیر درمان شناختی-رفتاری در مراقبین بیماران روانی مزمن از موضوعات حائز اهمیت است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی-رفتاری ، خودکارآمدی ، مراقبین بیماران روانی مزمن